Reacties

Slechte stelling. Reageer ik op de mening van de jonge professionals, of op de observatie dat jonge professionals dit vinden?

 

Eens met Kirsten. Schaam je dat zo’n kundige redactie met zo’n zwakke stelling komt. Moeten we dit nog serieus nemen? Gemiste kans, ik haak af.

 

Kirsten, Erik, ik lees net jullie reactie en ik verbaas mij even over jullie reactie. De redactie van CommBat heeft de stelling zo geformuleerd dat iedereen (jong/oud, starter/senior enz.) een mening kan geven.
Ik heb bewust nog geen mening gegeven, maar hoorde vanmorgen eenzelfde opmerking nota bene uit de saleshoek. Deze man, circa 35 jaar constateerde dat ‘oudere’ salesmanagers nog veel te behoudend zijn in het vakgebied van 35 jaar en niets zien en dus ook niet iets doen met social media. Luisteren naar elkaar is dan ook belangrijk.

Ikzelf zie dat enkele jonge communicatieprofessionals niets meer zien in de ‘oude’ vakliteratuur, zoals de theorieen van Van Riel enz. Ik vind het best goed dat deze mening wordt neergelegd, maar als ik dan als motivatie hoor dat ‘alle’ theorieen zijn achterhaald en dat communicatie is veranderd in snelheid, personal branding en dat de geeigende kanalen overboord gegooid kunnen worden door de komst van social media, dan blijft het bij mij stil. Ik ben dan wel een ‘oudere’, maar vind het wel nodig om bij iedere vernieuwing (verbetering) een onderbouwing te horen waarom we niet meer moeten teruggrijpen op de verouderde theorie.

 

Ik verbaas me een beetje over de reacties van Kirsten en Erik Reijnders.

Ten eerste Kirsten, maakt het verschil of je reageert op de mening van jonge professionals of dat je reageert op een observatie zoals jonge professionals dat hebben geuit? Volgens mij gaat het in beide gevallen om de signalen die jonge professionals aan de redactie van CommBat hebben meegegeven. Namelijk, dat zij vinden dat er “oude rotten” in het vak zijn, die zich onvoldoende of niet ontplooien om bij te blijven bij de ontwikkelingen van ons vak.

De reactie van Erik vind ik des te verbazender, omdat deze nog minder inhoudelijk onderbouwd wordt en slechts voortborduurt op de reactie van Kirsten.

Iedereen mag kritiek hebben - of uiten - op de redactie van CommBat. Dat is niet erg en sterker nog; graag zelfs! Denk maar mee met ons over ons vak. We willen een dialoog over ons vak. Wegduiken en/of opgeven is niet onze stijl. Maar als je dan kritiek hebt, geef dan aan wat er ontbreekt aan de stelling, of kom beter nog, wees volledig en laat niet je kritiek in het vage. Het had je getekend, Kirsten, als je eventueel beide mogelijkheden had behandeld. Zou dan de uitkomst niet in beide gevallen hetzelfde zijn geweest, namelijk, dat er klaarblijkelijk gevonden wordt dat er een generatiekloof is over deelname aan ons vak?

Om inhoudelijk op de stelling te reageren:
Ik voel me niet aangesproken, maar ik bevind me dan ook keurig in het middenveld, precies tussen de jonge en oude garde in. Wel besef ik, dat de ontwikkelingen soms erg snel gaan en dat alles bijhouden lastig is. Ik doe mijn best op de hoogte te zijn. Soms gaat dat sneller en soms wat langzamer. Dat heeft meer met interesse te maken, dan met noodzaak.

Aan de andere kant, laat de jonge garde ons maar scherp houden. Gelukkig maar, wil ik er aan toevoegen, dat de ‘jonkies’ ons scherp willen houden. Zij wel. Twee exponenten uit de middengroep (daartoe reken ik jullie gemakshalve; ik wil niet als een ageist overkomen, dus vergeef me als je je beledigd voelt, Kirsten en Erik) lijken nu gillend en schreeuwend weg te rennen. Jammer en niet constructief…

Of speelt er angst voor de jonge garde in mee?

 

Ik val van de ene verbazing in de andere. In eerste instantie verbaasde ik me over het gebrek aan helderheid in de formulering van de stelling: twee stellingen in een, te veel nuance, te veel drogredenen en cirkelredeneringen. Dat de redactie, bestaande uit zeven van die ‘oude rotten in het vak’ (waar ik altijd tegen opzag) die verbazing niet kunnen begrijpen, verbaast me nog meer. Op de verdekte ad hominem-poging of het pedante “Het had je getekend, Kirsten, ..” van Jacques-what’s in a name-Happe ga ik maar niet in.

ALS de stelling is dat, zoals ‘Redactie CommBat’ zegt “er “oude rotten” in het vak zijn, die zich onvoldoende of niet ontplooien om bij te blijven bij de ontwikkelingen van ons vak,” dan zeg ik: Ja, dat zal vast. En ik zeg: BIG DEAL. Is dat een bijzondere observatie? ‘Redactie CommBat’ bevestigt dat zelf: dat “notabene uit de saleshoek’ deze observatie ook komt. Ik durf te zweren dat jonge artsen zullen vinden dat er oude artsen zijn die patienten ouderwets benaderen, jonge bakkers vinden dat er pensioengerechtigde vakgenoten zijn die het meel definitief moet laten liggen en dat jonge politieagenten de verhalen over typekamers van sommige kalende ambtsgenoten ook al zat zijn.

Ik vind de stelling dus slecht geformuleerd, zij ademt consensus en wetenschappelijke voorzichtigheid uit. Verder vind ik haar weinig relevant. Te oordelen aan het aantal reacties hierop (2 die de formulering van de stelling bekritiseren, 2 die die formulering verdedigen) ben ik niet de enige.

Kom op CommBat, met jullie papieren kunnen jullie toch wel beter dan dit. Of moeten jullie misschien een opfriscursus debatteren volgen?

 

En wat zou dan volgens jou de stelling moeten zijn? Beredenerend voor een jongere die het onderwijs volgt of voor een docent die voor de klas staat.
Graag willen we uitdagen om een goede formulering en niet alleen te slaan, want dat is zenden en erg veel 2.0 ...

 

Tjonge, jonge, Kirsten toch. Vanuit de anonimiteit om je heen meppen en platitudes verkondigen. Wat goedkoop en belerend om de redactie zo weg te willen zetten. Om met Ronald Koeman te spreken “dat is ook een keuze...” maar niet de onze. We zijn accountable met naam en toenaam.

Wij schuwen de dialoog niet; die gaan we graag aan. Maar we geven ook graag iedereen een kans een stelling te poneren. Deze kwam van jonge professionals. Zij vonden het relevant, jij niet. Wie ben jij dan om jonge professionals weg te zetten als niet-relevant?

Jouw conclusie dat het wel een slechte stelling moet zijn, omdat niemand erop reageert, is wel heel erg kort door de bocht. Misschien zijn de lezers het er wel mee eens en hebben ze er gewoon niks aan toe te voegen. Of misschien vinden ze het niet interessant wat jongeren van de ouderen vinden. Of… ach, er zijn zoveel mogelijkheden. Jij hebt een ‘mogelijkheid’ bedacht en dat slinger je nu de dialoog binnen als zijnde de Waarheid.

Wij willen geen monoloog, maar een dialoog. Dat is volgens ons de essentie van communicatie. Een dialoog tussen verschillende partijen: horen, luisteren, nadenken, reflecteren, nog eens nadenken en dan pas een keer wat zeggen… als allerlaatste optie…

 

Ik voel me aangesproken door de reacties van Redactie Commbat en Jacques Happe en kom daar op terug met een ‘stemverklaring’. En daarna een inhoudelijke reactie.
Ik ben, als geen ander, voorstander van de dialoog. Dat weet iedereen die mij kent. Ik vind het idee van Commbat om discussie over professionalisering van het communicatievak te voeren zeer lovenswaardig. Om die discussie met bijeenkomsten en via dit forum te voeren langs stellingen is ook super. ik heb veel waardering voor diegenen die zich daarvoor inzetten. Want ons vak heeft het nodig. Vorige keer heb ik een uitvoerige inhoudelijke bijdrage geleverd. Dat doe ik graag waar en wanneer mogelijk.

Maar ik wil wel graag mee-discussieren over een doordachte en goede stelling. Ik kan niet anders concluderen dat deze stelling dat helaas niet is. Twee punten. Het gedeelte voor de komma is negatief geformuleerd. Dat maakt het ‘stellingtechnisch’ lastiger te reageren. En verder: door na de komma toe te voegen dat het gaat om de mening van jonge professionals verliest deze ‘stelling’ in mijn ogen aan duidelijkheid en kracht. Ik vraag mij af: moet ik nu reageren op de observatie dat jonge professionals dit vinden? Of moet ik nu reageren op de stelling dat oudere professionals zich niet ontwikkelen? Iedereen zal toch met mij eens zijn dat een negatief geformuleerde stelling, die voor tweeërlei uitleg vatbaar is, geen sterke stelling is. Het zou de redactie sieren dat ook ruiterlijk te erkennen.

Ik ben niet iemand die hier letterlijk ‘kommaneukerig’ wil zijn, maar ik mag toch verwachten dat er binnen de redactie vooraf goed wordt nagedacht over de vraag: wat is een goede stelling?
En dan wel in één keer goed graag.
Ik ben van mening dat je inhoudelijk echt verder kunt komen met de Commbatdiscussie als je vakgenoten een scherpe, kwalitaitief goede stelling voorlegt. Daarbij mag best een toelichting staan zoals jullie ook geven, maar aan de stelling als zodanig mag ‘stellingtechnisch’ niks op te merken zijn.

Ik wil zeker niet weglopen voor dialoog en discussie, en doe graag mee maar ik mag dan wel verwachten dat er (door de redactie) goed wordt nagedacht wat mij wordt voorgelegd. Wat mij betreft sluiten we de discussie over de kwaliteit van de stelling nu af (er is denk ik genoeg over gezegd) Dus: volgende keer beter en zand erover.

“Om bij te blijven moet de communicatieprofessional zich zijn leven lang ontwikkelen”
zou mijn suggestie voor een alternatief zijn voor nu en hier. De toelichting die jullie noemen kan dan blijven staan.
Hoe zie ik dat? De ontwikkelingen in communicatie en in de samenleving gaan, mede door de technologische mogelijkheden, de laatste jaren erg snel. Als je wilt en het leuk vindt kun je je daarin scholen, ontwikkelen. Zeker als je klant het van je vraagt, moet je je daarin verdiepen anders ben je voor hem geen knip voor de neus waard. Of je verwijst hem door naar je junior collega. Ook best. Een senior kan trouwens best aan de junior vragen ‘hoe het zit’ op het gebied van de nieuwe (technologische) ontwikkelingen. Ze kunnen dus ook veel van elkaar leren! Ik kom weinig uitgebluste, achteroverleunende, professioneel-stagnerende senior professionals tegen. Dat kun je je eigenlijk niet permitteren.

Ik zie dat een deel van de oudere communicatieprofessionals erg zijn best doet zich ‘mee te blijven’ ontwikkelen met de snelle, vooral technologische, ontwikkelingen in het vak. En ja, voor een deel van hen is dat niet gemakkelijk en niet vanzelfsprekend.
Een ander deel kiest er bewust voor om niet te twitteren of geen Facebook pagina te hebben. Hoe groot die groepen zijn? Ik weet het niet. Is het angst? Bij sommigen wel. Of een andere afweging misschien.

Je hoeft overigens zelf (persoonlijk) niet met/aan alle nieuwe ontwikkelingen mee te doen. Dat is wat anders. Maar wel kunnen adviseren over: Hoe je ernaar kunt kijken, wat je ermee kunt, wat de kanttekeningen erbij zijn, welke effecten je kunt verwachten en hoe je het gebruikt. Dat zijn zaken waarover je geacht wordt wat te weten en te zeggen. Zeker voor professionals die een communicatie-adviesfunctie hebben. Dus jezelf ontwikkelen op dit vlak is gewenst. Een leven lang leren geldt ook voor senior communicatieprofessionals. Maar dat kan ook best van een junior collega.

 

Kom op mensen; wel of geen goede stelling… Gaan we het daar over hebben?
Ik weet niet tot welke groep ik strikt behoor maar vrees de oudere.... Ik voel me niet aangesproken al weet ik dat ‘achterloop’. Ik vind het niet erg; ik zie de mogelijkheden van alle (digitale)media en kan erover adviseren en meedenken. Zelf toepassen gaat lastiger want ik weet niet alles en heb er eerlijk gezegd ook zin me overal in te verdiepen. Als de jongere generatie dat probleemloos kan en geweldig vindt; waarom niet ieder zijn kwaliteit en specialisme? Ik kan dingen die zij, mede door minder ervaring, minder goed kunnen maar die wel degelijk onderdeel van ons vak zijn. En ons vak ook verderbrengen want communicatie is meer dan alleen kennis en vaardigheden over middelen en media!
Wat denk je van situaties inschatten, verbindingen tot stand brengen, strategisch advies, over grenzen heen kijken, kritisch zijn en bewustzijn van jezelf en je omgeving? Sommige vaardigheden ontwikkel je nu eenmaal alleen maar door ervaring en leergierigheid! Bovendien vind ik dat ons vak uit meer bestaat dan alleen media en middelen. Het communicatiever maken van een organisastie gaat over faciliteren, bewustwording, durven en kunnen spiegelen, psychologie en impact. En dat heeft de nieuwe media en nieuwe apparatuur niet in zich maar alleen een adviseur met ervaring.
Kortom, laten we elkaar erkennen in elkaars kwaliteiten en van elkaar (jong en oud!) blijven leren zonder te vinden dat we allemaal hetzelfde moeten kunnen en weten. Dan wordt de wereld een stuk mooier en fijner om te leven in plaats van dat we zo nodig de tegenstelling moeten vergroten en discussieren over hoe goed deze stelling wel of niet is!  En dat belooft veel moois voor de jonge generatie (met dank aan de oudere :-)

 

Deze dialoog is verrassend genoeg - wellicht onbedoeld – snel ‘de diepte ingegaan’.
Ik weet dat deze stelling is ingediend door een aantal hbo-studenten, waarbij ik mij afvraag wat zij voor ogen hebben als zij stellen dat ervaren communicatiespecialisten zich niet ontwikkelen om ‘bij’ te blijven. Immers, met welke achtergrond en binnen welke kaders hebben zij deze mening ontwikkeld? Wat bedoelen zij met ontwikkelen? Bedoelen zijn hiermee de ontwikkelingen op het gebied van de social media? Social media zijn ‘in’ en communicatieplannen zijn ‘uit’.... ?!

Bij iedere discussie over het communicatievak, stel ik mij weer de vraag “Waar zijn wij dan van?” en “Wat zijn nu de kaders van het communicatievak?” Zo lang ik als communicatieprofessional moet uitleggen aan de buitenwereld wat wij doen, kan ik ook geen oordeel geven of ik als ‘oudere’ professional genoeg ‘doe’ aan mijn eigen ontwikkeling. Ben ik nu ‘van de middelen’ of ben ik meer voor de gedragsverandering door middel van het communicatievak? Want wat is nu de ‘ambacht’ van het communicatievak en waarin onderscheidt een communicatieprofessional zich van bijvoorbeeld een HR’er of marketingspecialist die ook twittert, blogt en een eigen website maakt?

Ik ga verder dan Erna, het communicatievak is slechts een onderdeel van het communicatiedomein met allerlei specialismen. Onduidelijk is alleen waar de grenzen liggen en waar wij als communicatieprofessional verantwoordelijk voor (willen) zijn. Is het dan de taal en de wijze waarop je deze kunt toepassen?

Als ik de eerste reacties van Kirsten en Erik lees, dan lees ik een discussie over de formulering van de stelling, niet over de vraag zelf. Misschien hoort het taalgebruik van de ingebrachte stelling wel thuis bij de jonge starters en blijkt misschien hier hun onervarenheid op het vakgebied uit? Is hier rekening gehouden met de verschillende visies over ontwikkeling, namelijk een ‘goed ontwikkelde’ communicatiespecialist of een ‘ontwikkeld’ specialisme?”

Het siert je communicatieprofessional als je meegroeit met de ontwikkelingen van nieuwe middelen en ideeën, maar alles toepassen en uitvoeren? Horen alle ontwikkelingen wel tot ons vakgebied en tot hoever (hoe diep) moet ik mij dan ontwikkelen met innovatie? Zo lang deze grenzen niet duidelijk zijn, “doet en zegt iedereen maar wat in dit vak ...., is er niets fout, maar ook iets echt goed“.
Ikzelf streef naar een verdieping van het vakgebied gebaseerd op standaard-vaardigheden met verdieping in psychologie, ethiek, praktisch toepasbaar onderzoek e.d. waarmee ik deskundig kan adviseren over het gebruik van en gedrag bij onder andere social media, en niet, zoals ik onlangs hoorde, dat een arbeidsjurist of een manager facilitaire zaken zich bezig gaat houden met het gebruik van social media bij een organisatie.

En ben je een starter? Dan vind ik het ook belangrijk dat opleidingen hier een verantwoordelijkheid in hebben: Laat communicatiestudenten minder ad hoc (veranderende) middelen leren toepassen, dat pakken zij zelf snel genoeg op.
En wil je je verder specialiseren in nieuwe ontwikkelingen? Prima, maar dan ben je in mijn ogen geen communicatiespecialist meer, maar een social media specialist; een discipline die thuishoort in een ander vakgebied.

 

de nieuwe beroepsniveauprofielen van Logeion hanteren 6 kerntaken binnen het vakgebied. Te weten `analyseren, adviseren, creëren, organiseren, begeleiden en managen´. Elke kerntaak kan op 6 niveaus worden uitgevoerd.
Een communicatieprofessional is NIET in staat om op alle kerntaken te excelleren. Door opleiding, werkervaring, functieaccenten en toevalligheden zal iedere professional zich in de loop van zijn leven op bepaalde kerntaken ontwikkelen, met als logische consequentie dat hij zich op andere kerntaken minder goed kan ontwikkelen.

in de ontmoeting tussen communicatieprofessionals, of zij nu jong en oud zijn, zullen er dus automatisch verschillen bestaan in kennis en kundeniveau.

wanneer jongeren constateren dat ouderen niet meer de tijd zijn, vanuit welke kerntaken rederen zij dan?
zo is er de laatste jaren veel ontwikkeld op het gebied van de kerntaak analyseren onder de noemer van accountability. Dit geldt bijvoorbeeld ook voor de kerntaak ‘adviseren’. Daar is de laatste jaren onder thema’s als ‘gedragsverandering’ veel toegevoegd.
Ik vermoed dat velen werkzaam in de praktijk zich deze nieuwe ontwikkelingen niet hebben eigen gemaakt.

de vraag is dan ‘is dat erg?’ en rechtvaardigt dat een constatering dat ouderen niet meer bij de tijd zijn?
of het erg is hangt af vanuit welk referentiekader je naar dit vak en haar ontwikkeling kijkt. Wanneer dat referentiekader te smal is, ligt er makkelijk een conclusie voor de hand om de ander af te serveren.

gezien de ontwikkeling in de wereld en daardoor binnen organisaties, zal ons vakgebied veranderen. uiteindelijk zijn wij een contextgevoelig en -volgend vak!
Voor elke communicatieprofessional ligt er de uitdaging hoe hij/zij zich wil/kan/moet ontwikkelen om bij te blijven.
de 6 kerntaken uit de beroepsniveauprofielen bieden daar een houvast voor. En juist door keuzen te maken om zich op bepaalde kerntaken te ontwikkelen, kan het niet anders zijn dat er verschillen in kennis en kunde tussen communicatieprofessionals blijven bestaan.

wat overigens onverlet laat dat het ZEER zinvol is wanneer wij met elkaar het gesprek durven te voeren over wat de kern van dit vakgebied is. zolang wij die vraag niet beantwoorden, zal de diffuusheid domineren, en ruimte laten voor een ieder om zijn eigen gelijk te vinden. En vanuit dat eigen gelijk is het dan wederom makkelijk om de ander weg te zetten als ‘niet bij de tijd’!

 

Ik behoor tot de initiatiefgroep van Commbat. Voel mij dus aangesproken door het verwijt van Kirsten, dat de stelling te weinig scherp is gesteld. Commbat formuleert niet per se stellingen zelf. Ik kan er wel een paar verzinnen waar de vonken vanaf spatten. Deze stelling is juist ook in zijn wat vage algemeenheid ("de ouderen in het vak kunnen niet mee met het tempo van de sociale media en aanverwante moderne processen") precies wat uit jongere beroepskringen op klinkt. Als je de nieuwe media afwijst of niet je- van- het- vindt, dan val je weg uit het voortrazende peloton. Zo’n opvatting is nu net wat de discussie oproept. Is het niet de zoveelste keer dat vernieuwingen worden aangeprezen als het ultieme antwoord.  Kirsten, je hebt gelijk. In elk vak beschimpt de jongere generatie de oudere. Dat is de klassieke houding van de nieuwe generatie die de oudere van kop af wil zien gaan. Die houding, dat bekende generatieconflict, is van alle tijden en van alle beroepen. Punt is, dat ik van geen van die jongeren een gedegen analyse heb gehoord of gelezen waarom die nieuwe media en het werken ermee een betere vakaanpak zouden vertegenwoordigen. En waarom je gedateerd zou zijn als je de kletskermis tot ware wereld opheft. Zo’n ongefundeerde mening heeft veel weg van het gedrag van revolutionairen, die staande op de puinhopen de nieuwe wereld verkondigen en waarvan de geschiedkundigen keer op keer moeten vaststellen, dat hun idealen, soms al snel, soms wat later, sneuvelden en ten onder gingen aan de werkelijke wereld, waarin echte veranderingsprocessen veel meer vergen dan jong elan en een dementverklaring aan de ouderen.

 

Zonder afbreuk te willen doen aan alle input, breng ik met mijn reactie de focus graag naar de stelling terug. Oud/jong, meer/minder ervaren, deze mix maakt het vak denk ik zo interessant. Gelijk nieuwe instroom van vakgenoten staat de ontwikkeling namelijk ook niet stil.

Daarom denk ik dat het des te belangrijker is dat er kruisbestuiving plaatsvindt tussen jong&oud. Kennis en vaardigheden zijn divers. Strategen en mediaspecialisten kunnen elkaar prima vinden. Verdiep je in elkaars wereld, merk op dat ook nieuwe media behoefte hebben aan regie en visie.

Daarnaast denk ik dat traditionele media nog steeds veel meerwaarde en effectiviteit hebben, als je echt iets in handen moet hebben. Daarbij zijn effecten van cross-mediale aanpak zeer waardevol! Daar vinden vakgenoten elkaar weer.

 

Wat kan de jonge professional mij leren? Ik sta er voor open! Dus ik wil mij wel degelijk ontwikkelen. Maar wat is dan het verschil tussen aanpak jonge specialisten versus oude garde? Is er sprake van verschil in effectiviteit tussen old en new school?

 

Jasperina, jouw vraag leidt precies de volgende stap die we naar mijn idee moeten zetten in deze dialoog.
Al jarenlang zie en hoor ik cp’s zich bezig houden met het ‘wat’ en dan ook vooral roepen dat we moeten innoveren, ‘bij blijven’ enz. Maar ik vraag mij dan af: “wat zijn de (persoonlijke) doelen dan? Waarom kijkt iedereen naar de eigen prestaties en niet naar de totale effectiviteit?” Is er eigenlijk wel sprake van jong versus oud of ‘oude technieken, visies, versus jonge theorieën?”

Op de bijeenkomst van 14-12 is deze opmerking ook aan mijn tafel besproken. Ikzelf denk dat we nog te weinig structuur en zicht op de mogelijkheden op de effectiviteit hebben in het communicatievak en ons te veel laten leiden door de ‘waan van de dag’. Maar waar zijn we dan van en voor?
In de volgende ronden pleit ik meer voor stellingen met de ‘hoe’ vraag.

 

Mooie serie van reacties, Ik herken de opstandigheid van de jeugd, zich afzetten tegen de oude garde. Deed ik ook en hopelijk nog steeds. Dat zorgt voor discussie.

Ik heb gemerkt bij verschillende trainingen en consultancy-opdrachten, dat zowel de jongelui als de ervaren rotten moeten blijven leren. En luisteren naar elkaar. Ik heb de dialoog voor deze oproep binnen een bank voorbereid en begeleid : http://bit.ly/tF5I5O. Belangrijke inzichten:
-de techniek en de manier van bijv online communiceren is soms zo verrassend nieuw dat we actief en met elkaar op zoek moeten gaan naar nieuwe antwoorden. Jong en oud.
- Ik heb ervaren dat oude theorien soms prima werken (zie mijn blog).
- ik ben blij dat er nog iets te leren valt.

 

Helemaal eens met onderstaande opmerking. We zien dat de ‘oude’ garde communicatiedirecteuren vooral achter Van Riel aanrennen, met het gevaar dat ze weinig oorspronkelijk denken. To be honest: je haalt de Van Riel fans er zo uit. En of ze allemaal zo goed scoren in de ranglijstjes ... Maar ja, als Van Riel het zegt, tja, dan zal het wel kloppen. De ‘jonge’ garde kan daar niet mee uit de voeten. Reputatie als leitmotiv heeft zijn langste tijd gehad. Veel te veel gericht op beheersing, controle, etc. Passé.  Het gaat over authenticiteit, relevantie, doing good, etc. Van Communicatie wordt een andere rol verwacht dan voorheen, waarbij de nadruk lag op reputatiemanagement. 

Dit in reactie op:
“Ikzelf zie dat enkele jonge communicatieprofessionals niets meer zien in de ‘oude’ vakliteratuur, zoals de theorieen van Van Riel enz. Ik vind het best goed dat deze mening wordt neergelegd, maar als ik dan als motivatie hoor dat ‘alle’ theorieen zijn achterhaald en dat communicatie is veranderd in snelheid, personal branding en dat de geeigende kanalen overboord gegooid kunnen worden door de komst van social media, dan blijft het bij mij stil. Ik ben dan wel een ‘oudere’, maar vind het wel nodig om bij iedere vernieuwing (verbetering) een onderbouwing te horen waarom we niet meer moeten teruggrijpen op de verouderde theorie.”

 

Helemaal eens met @ Jacques Happe.

Erik, Kirsten, kom op zeg. Pak het niet zo persoonlijk op. Dit is een gevoelig punt en met een kern van waarheid. Maar om nu de stelling de schuld te geven of je af te reageren op Jacques. Reageer nu gewoon eens heel heerlijk.

Hebben jullie het idee dat jullie net zo zijn aangesloten op de realiteit als de jonge garde?

En mijn god, Erik, Jenny, Gerald, gebaseerd op de enorme hoeveelheid tekst die jullie wijden aan jullie reactie, kan ik sowieso afleiden dat jullie niet van de twitter en blog-generatie zijn die een voorkeur hebben voor kort, bondig en niet lullen maar poetsen. Of is dat ook weer heel flauw ... Of een kern van waarheid?

 

Christiaan, jammer dat je mijn tweets en verdere reacties met en op blogs volgt. Overigens vraag ik mij af waarom je ons noemt wegens de lange teksten? Ik dacht dat een van de sterkten van de communicatieprofessional de Nederlandse taal is: kort, lang, bondig, overtuigend, spits en dan niet alleen schrijven maar dan ook begrijpen.
Overigens kom ik uit de stad waar het niet lullen en poetsen is ontstaan en waar mijn basis is gevormd om mijn nek uit te steken voor de broodnodige professionalisering van het communicatievak.
Of ik het flauwe opmerking vind? Ach, nee, in het Rotterdamse zijn we al veel gewend, liever met dan op mensen reageren.

 

Elk tijdvak brengt vernieuwing. Ouderen moeten openstaan voor jongeren en hun ideeën. Zij kijken met nieuwe ogen. Prima, maar jongeren moeten niet te snel over oude theorieën spreken. Het kan toch niet zo zijn, dat bij wijze van spreken elke tien jaar theorieën, waarin jaren van onderzoek zit over boord worden gekieperd zonder dat er nieuwe, goed beargumenteerde theorieën tegenover staan.
Neem bijvoorbeeld de impliciete stellingname in sommige reacties. De sr-reacties zijn lang en een brei van woorden. Alleen daaruit zou al blijken dat die sr’s inderdaad verouderd zijn. Korte teksten mogen direct zijn, maar argumenten vergen uitleg en kennis van de geschiedenis. Die korte teksten mankeert het aan nuances. De hemel beware de wereld en ons vak als uit communicatie de nuances verdwijnen. Dat alleen al is een discussie waard.

 

Excuus, ik moet mijn uitspraak nuanceren. Met mijn opmerking over de ‘hoeveelheid tekst’ wil ik eigenlijk vooral opmerken dat dat wellicht niet aansluit met de ‘snelheid’ waarin tegenwoordig (en ook in de toekomst) de ‘nieuwe generatie’ content consumeert.

 

Een debat is niet per definitie interessant als het om een gevoelig punt gaat. En dat er een generatiekloof bestaat lijkt me geen gevoelig punt, eerder een wetmatigheid. Misschien dat er wat ego’s gekrenkt raken. Kritiek op de stelling is dan het enige dat ik kan leveren, aangezien ik over een te genuanceerde stelling geen voor- of tegenpositie in kan nemen - toch het doel van deelnemen aan een debat.

Leuke aanscherping van Ben Warner - is de oudere garde in staat om het vak bij te benen? Ik denk dat ‘de jongeren’ daar een terecht punt hebben. De huidige vernieuwingen, zoals social media, tablet publishing en conversation management komen voort uit een andere grondhouding dan er, pak m beet, 15 jaar geleden was - in de tijd van Van Riel cs. De oudere garde kan deze grondhouding wel toejuichen, zelfs omarmen maar is er niet mee opgegroeid, zoals de 20+’ers.

Maar: is het een vereiste dat je als ‘oudere garde’ alles bij kan benen? Nee, ik geloof niet dat je een slechte commprof bent als je dat niet kan. Je professionaliteit schuilt in je vermogen een, in goed Nederlands, ‘helicopterview’ te hebben, niet in je vermogen elk middel tot in detail te beheersen en te kennen. Als je die open en ‘meta’-grondhouding hebt, kan je je goed laten adviseren door anderen. Zoals jongeren.

Overigens: is het terecht wat jongeren doen, om social media, onbeargumenteerd, tot het nieuwe goud te benoemen? Nee. Net zo min als je eind jaren ‘90 elke klant kon adviseren een website te laten maken, is social media niet voor elke klant/ organisatie geschikt. Social media blijven middelen.  Dat de jongere garde die als de fluoride voor elke organisatie beschouwt, snap ik wel, maar schrijf ik toe aan dezelfde ‘gewenning’ (of blindheid) als waar de Van Riel-adepten (om maar een richting te noemen) aan ‘lijden’.

Overigens - ik vermoed dat de jongeren van nu over 10 jaar dezelfde discussie aan het voeren zijn met hun opvolgers. Of sneller nog, als ik zie hoe hard de ontwikkelingen gaan.

 

@ Kirsten. Misschien een open deur, maar wel een aardige. Ik hoop en wens voor ons vakgebied dat jongeren over 10 jaar niet dezelfde discussie hoeven te voeren, met de dan gevestigde orde. Dit met de gedachte dat het vak, de opleidingen en alle collega’s in staat zijn nieuwe ontwikkelingen op hun waarde te schatten en te adapteren.

Als ik spreek met communicatiecollega’s in het land, dan valt hen (ook) op, dat dezelfde discussies telkens opnieuw worden gevoerd met een cyclus van 5 - 10 jaar. Hoe komt dat? Staat er elke periode een nieuwe garde op die zijn nek uitsteekt en kritisch durft te zijn?

Maar om op mijn wens terug te komen. Meer over professionalisering van het vakgebied en blijvende gespreksonderwerpen, beschrijf ik in mijn weblog op PowerPR: http://tinyurl.com/7yjsdgx En wat zou het mooi zijn initiatieven als deze tot daadwerkelijke verandering leiden, maar ook ruimte maken voor continue ontwikkeling. Want daar zijn we het allemaal over eens, de ontwikkelingen gaan door. Nu de professional nog mee zien te krijgen!