Reacties

Ik zie parallellen met andere georganiseerde mond tot mond reclame als 'buzzen'. Het is ook gebaseerd op het principe dat mensen verhalen van hun vrienden vertrouwen.

Dus vraag je als bedrijf mensen die volgens jou bij je product passen, over je nieuwe product te praten met hun vrienden / followers. Hoe groter hun netwerk, hoe meer mensen je bereikt met een geloofwaardig (want afkomstig van een vriend) verhaal.

De buzzer en twitteraar wordt verdacht en verspeelt zijn goodwill in zijn netwerk als hij die dingen roept waarvoor zijn 'opdrachtgever' hem betaalt.

Het draait in social networks om authenticiteit en geloofwaardigheid. Het werkt alleen als ingehuurde twitteraars hun oprechte mening geven; positief dan wel negatief. Als een opdrachtgever bang is voor negatieve berichtgeving; het niet ziet als gezonde feed back, dan kan hij er beter niet aan beginnen. Alleen bedrijven die zich kwetsbaar op durven stellen, kunnen dit soort media aan.

Ik heb mij enige tijd aangemeld bij blog en twitmij, maar moet eerlijk bekennen dat de campagnes sterk verouderd zijn, er vrijwel geén interactie plaatsvind tussen de initiatiefnemer en de bloggers. Terwijl dat toch essentieel zou moeten zijn voor hun, als belangrijk tussenpersoon.
De communicatie baseert zich tegenwoordig op vertrouwen, om die te winnen, moeten soortgelijke instanties opener en zich interactiever opstellen dan nu het geval is.