Reacties

Er is weinig zo lastig als gedragsverandering. En nu ik er verder over nadenk, misschien wel niets. Want in ons hart willen we eigenlijk niet veranderen. Onze waarden, normen, gewoonten zijn vast verankerd in onze persoonlijkheid, in ons denken, in onze routines. Of we het leuk vinden of niet, we leven voor 90% (als het niet meer is!) op de automatische piloot. We denken dat we kiezen, maar niets is minder waar. Veranderen heeft alleen een kans als je echt heel, heel erg graag wilt dat er iets in je leven verandert. Als je er werkelijk alles voor wilt doen om een bepaald doel te bereiken. Een doel dat je zelf hebt gekozen en waar je helemaal voor wilt gaan.

Waar we als communicatoren op het gebied van gezondheidsvoorlichting bovendien mee te maken hebben, is de cognitieve dissonantietheorie. Oftewel, mensen lezen/horen het liefst informatie die er voor zorgt dat je je prettig voelt. Lezen dat je iets ongezonds doet, bezorgt je schuldgevoel. En dat voelt niet prettig! Om dat te vermijden, zorgen je hersenen ervoor dat je de bewuste informatie gewoon buitensluit. Je verwerkt deze informatie gewoonweg niet. Er volgt hoogstens een primaire reactie van 'hoop gezeur', 'dan leef ik maar wat korter', etc.

Komt nog bij dat veel campagnes massamediaal zijn en dus per definitie niet op de persoon toegesneden. En dat terwijl we met z'n allen steeds meer persoonlijk worden bereikt (en bereikt willen worden!) via online community's van gelijkgestemden. Daar liggen kansen. Maar uit het verleden is ook gebleken dat wettelijke maatregelen gewoonlijk het meest effect hebben, of we dan nu leuk vinden of niet.

Martin Lindstrom heeft het ook al bewezen: waarschuwingen op pakjes sigaretten moedigt juist aan om meer te gaan roken. zo zal dit ook met de waarschuwingen over het eten gaan. het slecht blijven eten heeft met de dopamine te maken die in je lichaam zit.