Reacties

Op korte termijn klopt dat misschien, maar op langere termijn zal het toch anders gaan.

Scheringa afficieert zich op dit moment als volksheld en kan dat doen omdat hij heel handig gebruikt maakt van het 'Calimero-effect': zij zijn groot en ik is klein en da's niet eerlijk. Helden mogen zich ook fouten permitteren, dat weet hij en daarvan maakt hij ook gebruik. Helden staan dicht bij hun omgeving; en die nabijheid, die menselijkheid past helemaal bij de waarden die in deze crisistijd actueel zijn. dat verklaart de steun die hij op dit moment nog krijgt.

Maar Scheringa heeft een narcistisch imago, gebouwd op oneerlijkheid en onechtheid. Hij heeft vanaf het allereerste begin willens en wetens producten en verdienmodellen (hoge provisies) in de markt gezet die niet door de beugel kunnen. Hij heeft dat veel te lang laten doormodderen zonder een oprecht mea culpa uit te spreken. Hij heeft daarmee zoveel geld verdient dat hij in zijn eigen narcistische schijnwereld is gaan geloven: AZ, zijn museum, 'zijn mensen'. dat verklaart ook waarom Scheringa tot op het allerlaatste tegen beter weten in nog geloofde in zijn reddingsplannen: de spaarders zouden zelfs weer massaal naar DSB komen. Ja, ja ..... Kenmerkend voor die narcistische houding is dat Scheringa bij Pauw & Witteman van de week alleen maar in de 'ik-vorm' kon praten. Die houding zal hem op langere termijn de kop kosten.

Immers, hij laat een lawine aan slachtoffers achter: 'zijn' 2.000 medewerkers zitten zonder werk, veel spaarders zijn hun geld kwijt en heel veel klanten zitten met angst en beven af te wachten of ze over een half jaar nog wel in hun huidige huis zitten, zij want kunnen de lasten niet meer opbrengen. En dan beklaagt meneer Dirk zich dat hij nog maar één huis heeft?

Nee, het fundament onder het imago van Scheringa was altijd al wankel en dubieus, maar dat zakt nu als een kaartenhuis ineen met de snelheid van een formule-! auto. helemaal als straks blijkt dat hij inderdaad miljoenen euro's heeft doorgesluisd naar privé rekeningen, zoals nu wordt gesuggereerd.

Wouter Bos, daarentegen, heeft het in deze affaire bij uitzondering nu weer 's wél goed gedaan. Met begrip voor ieders positie heeft hij vanaf het eerste begin klip en klaar zijn standpunt uiteen gezet en daaraan vastgehouden. De DSB bank was niet te redden en al helemaal niet op kosten van de Nederlandse belastingbetaler. Dat is goed, maar omdat het de emotie van de verliezer, van de volksheld ontbeert komt dit wat technocratisch over.

Ik ben ervan overtuigd dat we dit over een paar maanden anders zien en inzien dat Bos in deze zaak gewoon adequaat en juist heeft gehandeld, zoals het een minister van Financiën betaamt.