25 februari 2010, 11:17   Ellen Elsinghorst

Twitterende lokale politici missen volgers

Twitterende lokale politici missen volgers

Veel lokale politieke partijen zetten in hun campagne in op online sociale media. Het gebruik door kiezers blijft echter zeer beperkt. Politieke partijen laten daarentegen juist kansen liggen bij het ‘gewoon’ verduidelijken van hun standpunten, met name via hun websites.

Dat blijkt uit de eerste iBalans, een gezamenlijk onderzoek van Berenschot en ContentKings, waarbij 1.500 kiesgerechtigde burgers en 78 kandidaat-gemeenteraadsleden via een online enquête zijn ondervraagd. Daarbij werden de websites en social media accounts van 40 partijen uit 6 gemeenten onderworpen aan een expertanalyse. Deze analyse vond zeven en twee weken voor de gemeenteraadsverkiezingen plaats.
Van de 38 partijen hebben er 17 een lokaal Hyves-account en 16 een eigen Twitter-account. Het daadwerkelijke gebruik door burgers is echter minimaal. Slechts 4 procent van de burgers zegt de sociale mediakanalen vaak te gebruiken als informatiebron in aanloop naar 3 maart. Ter indicatie: kanalen van lokale partijen hebben maar 2 tot 5 volgelingen op iedere 10.000 inwoners van de gemeente. Ook andere vormen van online communicatie zijn vaak nog niet op orde. Slechts bij 18 van de 38 partijen lukte het bijvoorbeeld om via de mail een antwoord te krijgen. En 9 van de 27 partijen reageerden helemaal niet.
Zowel kandidaten als kiesgerechtigde burgers vinden de lokale media het belangrijkste communicatiekanaal in de aanloop naar 3 maart. Daarna kiezen kandidaten voor contact op straat en in wijkcentra. Burgers geven de voorkeur aan nieuwsbrieven en mailcontact met partijen. Qua inhoud zoeken zij vooral naar het programma en informatie over de kandidaten.

eKudos MSN Reporter

Reageer


(huisregels)
Plaats reactie

Tips uit de praktijk

'Shoot to kill'-sessies
Bij TNT Post initieerde bestuursvoorzitter Peter Bakker de inmiddels beruchte ‘shoot-to-kill’-sessies. Hierbij moedigt hij hogere managers aan de meest brutale vragen te stellen die ze kunnen verzinnen over het bedrijf en over zijn functioneren: ‘Waarom verdient u dat schandalige salaris’, of: ‘wanneer neem je nou eens ontslag, want de aandelenkoers doet toch niets?’