16 maart 2009, 12:42   Rocco Mooij

Bakvis blijft thuis

Bakvis blijft thuis

Je zou het, met enig gevoel voor dramatiek, nu al de grootste communicatieblunder van 2009 kunnen noemen: de campagne om tienermeisjes te laten vaccineren tegen baarmoederhalskanker. Volgens het NRC Handelsblad van jongstleden zaterdag zijn ze bij de Rijksdienst voor Volksgezondheid en Milieu (RIVM) voorlopig gezakt voor de cursus voorlichtingscampagnes voor jonge meisjes. De campagne is te traditioneel, sluit onvoldoende aan op de belevingswereld en - vooral - het mediagebruik van dertienjarige meisjes.

Dat is in het kort de kritiek. Als brave huisvader van een dertienjarige dochter kan ik die kritiek alleen maar onderschrijven. Tot enkele weken terug was er geen vuiltje aan de lucht. Mijn dochter zou die prik krijgen. Maar ‘dankzij’ de kritische geluiden neemt de twijfel toe. Zijn de effecten wel voldoende onderzocht? Baat het wel en schaadt het inderdaad niet? Een kleine rondgang op het schoolplein leert dat veel ouders aan het twijfelen zijn geslagen.
Aan het RIVM om die twijfel weg te nemen.
Dat de opkomst achterblijft (60 procent tegen de verwachte 75) verrast het RIVM. Toch wordt de communicatiestrategie niet aangepast. Weliswaar neemt het RIVM - bij monde van de directie - stelling tegen indianenverhalen over de gevolgen van de inenting, maar daar blijft het bij. ‘Ik zou niet weten hoe we het beter hadden kunnen aanpakken’, zegt manager Rijksvaccinatieprogramma Marina Conyn van het RIVM. 
Tja. Als je niet wilt luisteren, dan kan je ook niet communiceren.

(3 reacties)

Trefwoordencommunicatie, rivm, tieners, vaccinatie

eKudos MSN Reporter

Reacties

Twee dochters van 13 en 16. Wat mij betreft had de communicatie naar ouders ook beter gekund. Zeker bij jongere kinderen zijn overtuigde ouders voldoende overtuigend. Maar ook ik begon te twijfelen.

Ook mijn huisarts nam geen positie in. Dat is weliswaar zijn standaard benadering ("hoofdpijn... maar heb je er ook echt last van?") - maar ik kreeg de indruk dat de huisartsen niet waren ingezet als intermediaire kaders.

Wat het extra moeilijk heeft gemaakt is dat zowel het risico als de 'beloning' onzeker zijn. Het risico is vaag, onbenoembaar en niet in te schatten, maar de beloning is ook te klein. Het is namelijk geen inenting tegen kanker, maar tegen slechts 2 van de vele virussen die in slechts enkele gevallen kanker veroorzaken en dan pas een echt risico geven als je het niet in de gaten houdt. Dat is geen overtuigende 1-2.

Nu ik het zo opschrijf is het plotseling helder: ze hoeven niet. Ik leg die condooms nog wel een keer uit.

John Burger   17 maart 2009, 23:23 (link)

 

Onbekend maakt onbemind. Zeker als het om onze gezondheid gaat.

Een statistische berekening leert dat er in Nederland veel meer vrouwen aan borstkanker overlijden dan aan baarmoederhalskanker. Maar als je toch die laatste vorm kan voorkomen, waarom zou je dat dan laten?

En ja, de inenting behoedt tegen twee vormen van het HPV virus. Maar niet alle vormen kunnen baarmoederhalskanker veroorzaken. Zolang het bevolkingsonderzoek in Nederland pas vanaf 30 jaar begint, in tegenstelling tot de meeste westerse landen (Frankrijk, Zwitserland, Engeland, Australië) waar dit vanaf 18 jaar (of vanaf het moment dat een meisje de pil wil gaan gebruiken) is, zouden we ons toch af moeten vragen of we met z'n allen wel zo goed weten hoe hiermee om te gaan.

Beste vader van twee dochters, een condoom is belangrijk maar beschermt niet altijd tegen HPV.

Cindy   19 maart 2009, 11:16 (link)

 

@Cindy, John - mij ging het vooral om de manier waarop het RIVM met de tegenvallende opkomst omgaat. Communicatief onhandig, naar binnen gekeerd, communicatie lijkt niet echt in de kern van het beleid te zitten. Overigens - mijn dochter heeft gisteren een prik gekregen. Toch maar wel. Een voordeel: ze hoefde niet te wachten.

Rocco Mooij   19 maart 2009, 12:56 (link)

Reageer


(huisregels)
Plaats reactie




 

 

Boekentips en meer

 

Verder de afgelopen dagen

Tips uit de praktijk

Onderzoek: hoe erg is een spelfout?
Hoe erg is het als er spelfouten in een sollicitatiebrief staan? Denken de ontvangers slechter over een sollicitant die niet kan spellen? Vinden ze hem minder deskundig, onbetrouwbaarder en dat hij zich beter voordoet dan hij is? En hoe zit dat bij sponsorwervingsbrieven - is het effect daar sterker of minder sterk?