Reacties

Volgens mij is de weerstand -wat ik er over gelezen heb- inderdaad vooral ingegeven doordat mensen zich er niet veilig bij voelen. Benadrukken van het grote belang hiervan zal daar dan ook geen verandering inbrengen. Wat wel nodig is: echt ingaan op deze gevoelens van onveiligheid en daar rekening mee houden. Echt in gesprek gaan dus met de omgeving. En dan niet vanuit de eigen stelling ("wij hebben gelijk, het is immers veilig") maar vanuit de intentie om daadwerkelijk te luisteren en rekening te houden met deze gevoelens.
Ervaringen in crisis- en risicocommunicatie (bijvoorbeeld gezondheidsrisico's van bodemverontreiniging) leert dat de 'feitelijk/wetenschappelijke' veiligheid erg kan verschillen van de 'beleefde' veiligheid. En bovendien dat het wel eens tegen zou kunnen vallen in hoeverre deze laatste beinvloedbaar is. Je kunt er dus maar beter rekening mee houden.

Dat lijkt nou niet echt wat Shell doet, in elk geval niet voldoende en niet op tijd. "we wilden er nog niet al te veel initiatieven ontplooien" tijdens de MER procedure, lijkt achteraf niet handig geweest. Geef dat gewoon toe en repareer dit door extra intensieve communicatie. "het zou ons verbazen als het project niet veilig blijkt" bij de beoordeling van de MER. Uit de MER kan kennelijk nog een ander oordeel volgen, dan ben je dus eigenlijk te vroeg met te communiceren dat het veilig is.

Tot slot: ik denk dat in een heel vroeg stadium veel beter nagedacht had moeten worden over de termen die gebruikt worden, en de beelden en gevoelens die dat oproept. We lezen immers over 'lege gasvelden' en 'opslag van gas' hierin. Dat doet dus ten eerste denken aan verzakkingen en aardschokjes (Slochteren). En ten tweede roept dit een beeld op van een grote holle ruimte onder de aarde, waar we gas in gaan pompen. "Gasopslag = gevaar! " is gauw gedacht (gevoeld) en bijna niet meer weg te nemen. Andere terminologie had wellicht veel minder de thematiek van veiligheid aangesneden. (Vgl. naamgeving van de Betuwelijn).

Opnieuw een voorbeeld van 'overheidsdenken' en benadering vanuit de zender. nooit gehoord van het NIMBY-principe? Not in my backyard.

Bovendien, wie is de overheid - of elke bij dit project betrokken partij - om te bepalen wat wel en niet goed is voor de bevolking? Het getuigt van een enorme arrogante en schofferende houding te denken dat weerstand weg te nemen zou zijn door 'beter te communiceren'.

Dit zenderperspectief is bij voorbaat al een pijnlijke misvatting. Bij risico- en crisiscommunicatie gaat het dan ook niet om de vraag wat het betekent voor de betrokken partijen, maar wat het betekent voor de ander. En die ander denkt klaarblijkelijk heel anders over dit project.

Afgaand op wat de filosoof Levinas ons leert is het van belang te beseffen dat we een verantwoordelijkheid voor de ander hebben, en het daarmee getuigt van verantwoordelijkheid je af te vragen wat de betekenis van dit handelen is in de ogen van die ander.

Pas bij het besef van dit betrekkelijk - doch niet eenvoudig - principe kun je werken aan een beginnende dialoog. En dan heb ik het niet over het wegnemen van weerstand, wat - nogmaals - getuigt van een enorme dosis arrogantie. Wij weten wat goed voor u is, u zelf natuurlijk niet!

Of, in de woorden van Grunig: wat gij niet wilt dat u geschiedt, doet dat ook een ander niet!

http://www.neatorama.com/2007/05/21/the-strangest-disaster-of-the-20th-century/