De ongeloofwaardigheid van het ANP en Belga

9 juli 2007, 12:50 Evert van Wijk

De ongeloofwaardigheid van het ANP en Belga

Zou u een krant geloven die grotendeels door een commercieel PR-bureau in elkaar wordt gestoken? Een PR-bureau dat voor het luttele bedrag van 272 eurootjes uw persberichtje naar de aandeelhouders stuurt, in dit geval o.a. de grote kranten? Dat voor 51 eurootjes extra er ook nog een fotootje bij doet? Een bureau dat in tijden van crises u helpt hoe u uw crisiscommunicatie het beste kan aanpakken en als de nood echt hoog mocht zijn u bovendien een mediatraining geeft?

Het kan allemaal, want de vroegere persagentschappen als Belga en ANP zijn sinds enkele jaren flink de commerciële toer op. Onder het mom de boot niet te missen in het informatietijdperk zijn Belga en ANP snel bezig zich te ontwikkelen naar een fullservice pr-bureau.

Dat ze daarmee in dezelfde vijver vissen als menig pr-bureau is een andere zaak. Maar in hoeverre staat deze ontwikkeling niet haaks op de missie van de persagentschappen? Het persbureau Belga zegt dat zijn kwaliteit op twee pijlers rust: betrouwbaarheid en snelheid en ook dat gezien de rol van een nationaal persbureau, het vanzelfsprekend is dat Belga een onafhankelijke positie inneemt tegenover elke machts- of drukkingsgroep.

Misschien wel om de eventuele kritiek van partijdigheid voor te blijven, hebben de drie grote Nederlandse kranten onlangs hun participatie in het ANP verkocht. Maar in België blijven de kranten meerderheidsaandeelhouder.

Ook Leo van Dorsselaer van de Vlaamse nieuwsbrief 6 minutes Business, stelde zich hierover recent vragen. “Om zijn dienst aan te prijzen wijst Belga er zelfs op dat het mogelijk is ‘uw persbericht rechtstreeks tussen de nieuwsberichten te plaatsen’ en ook dat het uw mediabereik kan vergroten dankzij de jarenlange media-ervaring van het persbureau. Dit alles staat wel erg haaks op de missie van Belga”. Van Dorsselaer legt hier de vinger op de gevoelige plek. Want hoe gaan de persbureaus commercie van nieuwswaarde scheiden? Wiens brood men eet, wiens taal men spreekt, zal Van Dorsselaer ongetwijfeld bedoeld hebben…

Dat Belga en ANP hiermee het gras weg voor de voeten van de pr-bureaus, is eveneens een terechte vaststelling van Van Dorsselaer. “Wellicht staan tal van pr-bureaus te trappelen om ook aandeelhouder van Belga te worden. Wanneer huurt Belga charmante huppelmeisjes in om de impact van zijn persberichten te verhogen?”

Dat Belga en ANP hun geloofwaardigheid ‘verkopen’ in hun ontembare drang om geld te verdienen moeten ze zelf weten. Maar wordt hiermee de argeloze nieuwsconsument niet volledig op het verkeerde been gezet? Die dacht bij het horen van de namen Belga en ANP dat hij te maken had met een onpartijdig en onafhankelijk persagentschap.

Nu wil ik nog niet zo ver gaan door te stellen dat Belga en ANP door de vermenging van commercie met redactie niet meer in staat zijn om hun geloofwaardigheid en onafhankelijkheid te waarborgen. Maar als ze hiermee doorgaan dan zullen ze spoedig op z’n minst de schijn tegen zich krijgen Een imagoprobleem noemen ze dat. Perception is reality: als persagentschap met pr-bureau-aspiraties zouden Belga en ANP dat moeten weten…

(3 reacties)

anp, belga

Reacties

Ik ken de situatie in België niet, maar ik denk dat veel traditionele contentbedrijven (uitgeverijen, persagentschappen etc.) zich beraden op hun toekomst. Er zijn toekomstscenario’s te bedenken die het voor persagentschappen zeer moeilijk gaan maken. Voor de liefhebbers van dit soort scenario’s, check bijgaande link - http://www.forefront.nl/2007/07/prometheus-rising.html
Gezien alle veranderingen in de manier waarop mensen nieuws verzamelen, kan ik me voorstellen dat ANP en Belga een nieuwe plek in de 'informatievoedselketen' willen veroveren.

Jeroen Pronk 11 juli 2007, 11:14 (link)

Ik voel me niet geroepen om de verdediging van Belga op mij te nemen, maar voor de volledigheid wil ik toch opmerken dat de persberichten die bedrijven of organisaties via Belga Direct (=de commerciële dienst van Belga om rechtstreeks via hun newsfeed persberichten te versturen) verspreiden, altijd een duidelijk label meekrijgen waardoor redacties onmiddellijk zien dat het een 'gekocht persbericht' is. Ook nieuwssites die Belga-berichten capteren, filteren de commerciële persberichten eruit.

Tom Meulenbergs 23 juli 2007, 11:04 (link)

Dit debat gaat over geloofwaardigheid! De kern van de vraag is of het de geloofwaardigheid van persbureaus ten goede komt als zij voor geld, persberichten verspreiden? Ook al maken ze duidelijk dat het om een 'gekocht' persbericht gaat.

Waar is de kritische opstelling tussen pr-wereld en onafhankelijke media gebleven? Want hoe je het ook draait of keert; het doel van de gebruikers van dergelijke persberichtendiensten is om zo ongefilterd mogelijk hun kant van het verhaal in de media te krijgen. En laat dat nu net haaks staan op de missie van een zelfrespecterend persbureau: betrouwbaarheid en onafhankelijkheid! Door van twee walletjes proberen te eten, schieten zij behoorlijk in eigen voet!

Los daarvan is het nog maar de vraag of journalisten, in een tijdperk van informatieoverkill, op die vaak ongefilterde onzin van al die pr-bureaus zitten te wachten? Tenzij ze natuurlijk helemaal niets meer te doen hebben…

Maar, laat ik niet afdwalen van de kern van dit debat. Hoe kunnen persbureaus zoals Belga nog geloofwaardig zijn als zijn redacteuren een persbericht moeten redigeren van een kerncentrale waar een incident heeft plaats gevonden, terwijl dat persbureau voor een dikke fee enkele dagen eerder communicatieadvies of zelfs een mediatraining heeft gegeven aan de directie van die kerncentrale?
Juist daarom heeft het NOS-journaal zijn journalisten verboden om zich nog met dergelijke activiteiten bezig te houden.

Daarom, schoenmaker blijf bij uw leest...

Evert van Wijk 23 juli 2007, 12:54 (link)

Verder de afgelopen dagen

Tips uit de praktijk

'Shoot to kill'-sessies
Bij TNT Post initieerde bestuursvoorzitter Peter Bakker de inmiddels beruchte ‘shoot-to-kill’-sessies. Hierbij moedigt hij hogere managers aan de meest brutale vragen te stellen die ze kunnen verzinnen over het bedrijf en over zijn functioneren: ‘Waarom verdient u dat schandalige salaris’, of: ‘wanneer neem je nou eens ontslag, want de aandelenkoers doet toch niets?’