Reacties

In 1949 kwamen de eerste Nederlanders met ideeen over PR. Seret, Wilbers, later van der Meiden. Oude wijn in nieuwe zakken werd de public affairs. Het ging en gaat altijd over hetzefde. De strategie om tot het doel te geraken en de keuze van de meest effectieve middelen. Of dat een ontvangst voor relaties is op paleis Soestdijk of een wedstrijd of een weblog 2.0 is niet interessant. Hoe krijg ik de massa voor de kassa zei Hans Ferree. Hoe beweeg ik mensen om ze feeling voor mijn organisatie te krijgen. Eventmanagement, vast ook. Het doel is al jaren hetzelfde, de kennis wordt steeds beter, de opleidingen steeds slechter en de mogelijkheden groter. Dus terug naar strategie en heldere doelen, dan komt de rest vanzelf. En het kaf wordt vanzelf van het koren gescheiden.

 

Ik denk vooral dat de rol die hoort bij een PR-adviseur niet overeenkomt met de werkelijkheid. We weten denk ik allemaal dat er tal van PR-bureaus zijn die vooral goedkope mensen inhuren om zo duur mogelijk door te verkopen (niets nieuws aan). Of deze medewerkers een relevante ervaring of opleiding hebben, doet vaak niet ter zake. Want PR is immers een trucje dat afhankelijk is van de manier waarop je kan netwerken. Door deze manier van werken, krijgen PR-mensen een slechte naam bij redacties.

Daarnaast heb je de adviseurs (werkzaam bij de betere bureaus) die wel een relevante opleiding en ervaring hebben. Dit zijn de adviseurs die zich niet alleen maar bezighouden met het versturen van zinloze persberichten of redacties bellen met domme vragen, maar die hun opdrachtgevers ook kunnen ondersteunen op het gebied van marketing en/of marketingcommunicatie. Deze PR-adviseurs zouden dus over alle genoemde expertises van de poll moeten kunnen beschikken.

Ondanks dat dit verschil tussen expertise zeer duidelijk is in de markt, verbaas ik me nog steeds over de onkunde binnen dit vakgebied. Journalisten vertellen er vaak vermakelijke verhalen over (altijd leuk om te horen wat een rare dingen je concurrent uitspookt), maar het is soms tenenkrommend wat de kennis is op het gebied van bijvoorbeeld social networking. Vreemd, wat dat zijn juist de zaken waarmee je vakgebied weer een geheel nieuwe dimensie krijgt.

PR en marketing zijn wat mij betreft onlosmakelijk aan elkaar verbonden, dus hoor je ook van alle nieuwe ontwikkelingen op de hoogte te zijn.

 

@Jan
Deels met je eens. Natuurlijk is een goede strategie altijd van belang geweest en zal dat ook zo zijn. Maar door de huidige ontwikkelingen af te doen als oude wijn in nieuwe zakken is wat mij betreft een geval -kop in het zand steken en helpt niemand die deze site leest verder.

@Aleksandra
Wat mij wel zorgen baart is dat de anekdotes die veel journalisten vertellen als synoniem voor PR anno 2009 gezien werden. Ik hoop maar dat dat in 2010 wat beter gaat ogen.

 

De commentaren lezen als een déjà vu. Ik wil er enkel aan toevoegen dat pr-mensen in elk geval van journalisten geen lesjes moeten krijgen. Er lopen in beide vakgebieden zowel professionals rond als knoeiers die de naam van het vak besmeuren.

 

Huisregels gelezen, Martijn? Geen reclame, daar is deze site niet voor.
Reactie gaat eruit

 

Deels met je eens? Zonder strategie ben je een dolende in de woestijn.
De huidige ontwikkelingen zijn geen oude wijn in nieuwe zakken. De immer bestaande charlatans verkopen oude wijn in nieuwe zakken. Waar hebben we dan al die beroepsopleidingen voor ontwikkeld en functieprofielen waaraan je de kennis die je hebt kunt ijken?
Public Relations is een vak. Zo je wilt een ambacht, maar dan wel met gecertificeerde kennis van economie, sociologie, sociale psygologie, organisatie psygologie en een beetje biologie in de sfeer van Desmond Morris. Een vak dus!

 

@Jan
Ja, uit je eerste reactie haalde ik vooral een schoolmeesterachtige reactie: Er is niets veranderd , de opleidingen deugen niet. Uit je laatste reactie blijkt voor mij dat we het meer eens zijn dan ik dacht.

 

Wel nee Jos, dat schema van jou is een interessant startpunt voor discussie over het vak. Wat ik jammer vind is dat de aandaacht verschuift naar meningen van journalisten, wel of niet bestaand. Ik heb in mijn praktijk mee gemaakt dat journalisten letterlijk (controleerbaar) de meest foute en stomme persberichten van bureaus plaatsten zonder verificatie. Ik weet ook dat journalisten dingen schrijven op mijn vakgebied die absoluut onjuist zijn en dat vrienden van mij dat op hun vakgebied ook meemaken. Als je vijf vrienden hebt met allemaal een ander vakgebied en vrijwel alle kranten die je leest schrijven op die gebieden zeg maar zwakke verhalen. Moet je dan geloven in de vakkennis van journalisten? Vraag maar eens in eigen kring.
Zowel in de wereld van de communicatie als in de wereld van de journalistiek lopen veel mensen rond die met minkukkeligheid wegkomen.
Daarom is het prima dat er nu tientallen weblogs en eigewijze nieuwssites zijn die dat soort praktijken haarfijn fileren.
Met internet zijn we er allen maar op vooruit gegaan en het eind is nog niet in zicht.
Maar dan mag je wel van de reaguurders verwachten dat ze hun kennis op peil houden.