Reacties

Wat me opvalt, is dat allebei de campagnes hun doelpubliek opzadelen met een dijk van een schuldgevoel. Compleet voorbijgestreefd, me dunkt. Precies of je denkt dat mensen het leuk vinden dat je hen eerst subtiel de huid vol scheldt. Waarna ze heel wat meer begaan zullen zijn met (in dit geval) tienerzwangerschappen (door statutory rape) en allerhande aandoeningen. En dat ze er bovendien nog actief iets aan zullen doen.

We zien iedere dag wel honderd keer per dag hoe slecht we bezig zijn. Nieuws, en dan vooral slecht nieuws, is zowat overal en alomtegenwoordig. Alsof we nog niet genoeg weten hoezeer we het hier om zeep helpen.

Van al dat kritisch-moraliserende gedoe wordt niemand beter. Wijzer wel ja, maar beter, nee. Geef mij maar een coach in plaats van een criticus. Zo iemand die je eerst en vooral wijst op je sterktes en die daarna samen met jou bekijkt wat je - met behulp van je sterke punten - kunt verbeteren. Iemand die je aangeeft wat er beter kan en die je tegelijkertijd inspireert. Iemand die je uitdaagt, iemand die je het gevoel geeft dat je het kunt.

Kortom, iemand die je eigenwaarde weer opkrikt tot het broodnodige soortelijke gewicht dat je nodig hebt om in deze wereld je mannetje/vrouwtje te staan.

Ken jij campagnes die dit doen?

Beste Marc,
Het zal best zijn dat 'samen met vele anderen een nieuwe, meer ‘correcte’ campagne ontwikkelen nooit kan resulteren in iets moois. Dat wordt een poldermodel oplossing die nergens toe leidt'.
Maar er is ook een andere kant en dat is stigmatiserend beeld- en taalgebruik en op een 'luie' en weinig creatieve manier stereotiepen uitvergroten.
Het blijkt dat mensen met ernstige en langdurige psychische problemen (zoals mensen met autisme, adhd, wanen etc.) juist 'zieker' worden, als ze weer eens worden gekonfronteerd door een uiteraard goed bedoelde publiekscampagne. Ook in Nederland maken mensen en organisaties bezwaar tegen stigmatiserende publiekscampagnes. Op 13 februari jl liet minister Klink van VWS nog weten dat hij een campagne, waarin de figuur 'Napoleon' figureerde 'eerder uit de lucht laat halen'.
Hij kwam daarmee tegemoet aan wensen uit de wereld van clienten- en familieorganisaties in dezelfde geestelijke gezondheidszorg.

Ik geloof echt dat het mogelijk is een originele campagne te ontwikkelen, die EN effectief is en geen ziekmakende stigma's hanteert. En als de bedenkers niet willen polderen, dan kunnen ze zich ook laten voorlichten door clienten in de geestelijke gezondheidszorg over welke 'beelden'en 'figuren' onjuist en heel pijnlijk zijn.

We kunnen vinden, denken en bedenken wat we willen, maar de ‘hype-factor’ blijft toch een gok. In het gunstigste geval een gedeeltelijke. Hoeveel marktonderzoek je ook pleegt. Hoe ondergronds je ook gaat en welke circuits je er ook voor omarmt. (Worden de AH-smurfen net zo’n hype als de Wuppen? Of profiteerden de oranje haarballen van de – overigens beperkte - roem van onze voetballers?)
Achteraf kan ieder bijdehandje een succes of afgang verklaring. Maar voor en tijdens de lancering staan klant, bureau en strateeg hand in (klamme) hand te huiveren. Het deskundige publiek staat ‘aan wal’ klaar met een wendbare reactie.


De campagnes voor statutory rape en psychische afwijkingen zijn vakkundig ontwikkeld en getest, en bijna gelanceerd. Uiteindelijk zwichtten deze opdrachtgevers voor de publieke opinie. Een aantal jaren geleden werd Nederland opgeschrikt door een keiharde antivuurwerk-campagne. Voor- en tegenstanders buitelden over elkaar heen. Gelukkig is men toen niet gezwicht voor de nee-zijde. Het aantal vuurwerkslachtoffers nam aanzienlijk af (het wordt trouwens tijd voor een nieuwe list, nu die aantallen weer stijgen).

Wat te doen (even los van het feit dat de annulering van de campagnes heel wat media-aandacht genereert)?
Mijn advies zou zijn: calculeer in dat de publieke opinie slechts gedeeltelijk voorspelbaar en bespeelbaar is. En besteed in de communicatiestrategie die ten grondslag ligt aan de middelen, aandacht aan deze publieksgroep. Door te anticiperen op beide scenario’s: de hype zowel als de verwerping. Zo kan de grootgrutter voorkomen dat hij zonder Wuppies zit en is tegelijkertijd de stoel in de talkshow gereserveerd.