Reacties

Jan-Jelle, ik ben een paar keer begonnen aan de tekst. En daarna ben ik min of meer lukraar alinea's en passages gaan lezen. Maar voor zover de tekst bij mij landt, ben ik het er eigenlijk helemaal niet zo mee eens. Je kunt pleiten voor een fundamenteel ander spoor, maar als je zelf in het traject zoveel wissels en doodlopende trajecten inbrengt, laat je ook zien dat je zelf deel uitmaakt van het probleem.

Dat ze iets willen, is wel duidelijk. Wat ze dan willen, is voor mij een raadsel...

 

@Roland: lees eerst de 'blauwe tekstjes' dan de rest.

Maar ik ben het wel met je eens: ook de woordenbrij van dit manifest is geen voorbeeld voor goede overheidscommunicatie.

Ik vind de verbindingleggende voorbeelden bv naar aanleiding van de Irak-Enquete wel aansprekend. En het initiatief sympathiek.

 

@Jan-Jelle Het initiatief is sympathiek. Maar het verliest zichzelf te veel in datgene dat het zegt te bestrijden. En daarbij vind ik nu net het DSB voorbeeld weer niet helemaal juist.

Maar zo hebben we altijd wel wat om over te miezemuizen ;-)

 

Jammer, maar de tekst is onleesbaar ingewikkeld en bevat teveel herhalingen. Bovendien is de insteek niet erg realistisch. Politici die met elkaar in gesprek gaan om een gezamenlijke taal te vinden waarin ze hun verschillende posities verkennen? Tja, ik heb liever meer zetels, denk ik dan.
Van Mierlo en zijn D66 hebben jaren geprobeerd op deze manier te communiceren. Het is nog steeds niet de grootste partij van Nederland. Dat kun je jammer vinden, maar daarmee plaats je jezelf denk ik ook buiten de communicatieve werkelijkheid.

 

Wat een naiviteit. Alsof woorden eventueel falend overheidsoptreden kunnen goed maken. NIet lullen maar poetsen, zeggen ze in R'dam (dat moet Bram Peper als prominent ondertekenaar toch weten). Of nog simpeler: ook voor de overheid geldt: geen woorden maar daden!

 

Ik deel de mening dat het allemaal wat bondiger en krachtiger geformuleerd had kunnen worden. Daarmee wordt de boodschap van het drietal verzwakt. Niettemin is de kernvraag of je de essentie kunt onderschrijven. En dat doe ik van harte. Voorbeelden rond de communicatie over de vaccinatie tegen de mexicaanse griep laten ook zien dat het willen innemen van een communicatieve regiefunctie vanuit een verzwakte autoriteitspositie van de overheid vandaag de dag zeer lastig is geworden.
Gerald Morssinkhof verwoorde het ooit eens tegen mij als volgt: "het zou best eens kunnen dat het reputatiedenken een uiterste houdbaarheidsdatum heeft". En ik denk (en eerlijk gezegd hoop ik dat ook) dat hij daar gelijk in krijgt. En dat we die datum naderen.
Het alternatief van verbindend en meer horizontaal opererend en communicerend handelen is ook voor mij een lonkend perspectief. Het biedt bijvoorbeeld ook kansen in het domein van de interne communicatie.
Een onrealistische insteek zoals @Margriet meent? Dat valt te bezien. De voorbeelden van Sven Kramer, Wouter Bos en Camiel Eurlings uit het manifest laten zien dat je er zelf (ook als politicus) morgen mee kunt beginnen.
Ik denk dat we vanuit het communicatievak als adviseurs de VIP's andere adviezen zouden kunnen geven. Maar welke communicatieprof is opgewassen tegen de veelal narcistische, publiciteitsgeile, in zijn diepste gevoel onzekere (politiek) leider (en opdrachtgever). En durft deze van repliek te dienen als een volwaardige nar??