6 september 2007, 14:34   Emilie van Rappard

McDonald’s schenkt zuivere koffie

En weer lopen we alleen maar te zeiken

‘McDonald’s wil af van negatief imago’, koppen de kranten over het feit dat de fastfoodketen overstapt naar 100% duurzaam geproduceerde koffie. Het journaille spreekt erover als ware het commerciële raddraaierij. Dat een bedrijf als McDonald’s al veel langer de (positieve) grenzen van zijn verantwoordelijkheid opzoekt, valt in het niet. Wanneer stoppen we eens met dat Vingertjewijzen en nemen we ook zelf de verantwoordelijkheid voor ónze bijdrage aan een betere wereld? Vanuit de professie bezien: wanneer pakken we als communicatiemanagers die idiote beeldvorming eens aan, waarbinnen het bedrijf het altijd gedaan heeft en het individu nooit? 

Terwijl de overheid zich steeds verder terugtrekt om een ieder op hun eigen verantwoordelijkheid te wijzen, trekken bedrijven steeds verder op. Commerciële partijen demonstreren in toenemende mate hun betrokkenheid bij de samenleving, zeker waar dat de verduurzaming van de maatschappij betreft. En dat gaat verder dan woorden alleen.

Maar wat doen wij met zijn allen? We praten. We schrijven. We starten discussies over de integriteit van die bedrijven. We noemen het ‘hypocriet’ dat een fastfoodgigant ook salades serveert en ‘ongeloofwaardig’ als deze ook het milieuaspect bij diens maatschappelijke verantwoordelijkheid betrekt. Weet je wat hypocriet is? Om en masse te eisen dan deze keten zichzelf opdoekt terwijl we ons feestelijk volproppen met datzelfde ongezonde voedsel, de wereld verwijtend dat ons overgewicht onze schuld niet kan zijn. Een consultant onderzocht voor McDonald’s of de consument eigenlijk zat te wachten op een gezondere hap. Dat bleek niet het geval. Hoeveel meer verantwoordelijkheid voor andermans leven moet McDonald’s nog nemen dan het willens en wetens aanbieden van een zinnig alternatief en het gebruik van deugdzame ingrediënten?

Het wordt hoog tijd de zo Nederlandse cyclus te doorbreken waarin we altijd maar benoemen wat niet deugd en wie niet spoort, zonder daarbij de hand in eigen boezem te steken. Daar hebben wij, communicatiemensen, een belangrijke bijdrage aan te leveren. Als we niet ieder initiatief met zoveel argwaan benaderen en niet elke poging tot een sociale bijdrage de grond in boren, dan maken die positieve gestes vanuit bedrijven een veel grotere kans om te beklijven. En pas dan kan duurzaamheid verduurzamen.