23 februari 2007, 10:48   Eljo de Galan

NS en reformzaken maken het ons niet gemakkelijk

Iedere keer als ik mijn portemonnaie heb leeggeschud bij een reformwinkel, ben ik weer voor een paar weken genezen. Ik wil graag goed doen, maar het wordt me niet gemakkelijk gemaakt. Hetzelfde effect heeft de NS op mij. Toen ik gisteren van Amsterdam naar Utrecht moest, heb ik tot het laatste moment getwijfeld. De trein won mijn innerlijke strijd. Toen ik in Utrecht aankwam viel me op hoe slecht de signing is; het lijkt wel alsof ze je in Hoogh Catharijne willen houden en de uitgangen bewust verstoppen.

De trein terug naar Amsterdam zat helemaal vol, toen omgeroepen werd dat die trein in Utrecht zou blijven. Waar dan wel een trein naar Amsterdam zou vertrekken, hoorden we niet. De hele stoet liep naar het informatiebord om uit te vinden dat er een stoptrein naar Amsterdam zou vertrekken. Ach, wat moet je anders met je vrije avond, denk je op zo’n moment. Toen ook die trein vol was, werd tot drie keer omgeroepen dat er geen machinist was, maar, zei de omroeper strijdlustig “ik ga hier direct werk van maken”. Ik moet zeggen, het werd er wel vrolijker op in de trein. Ondanks deze vrolijkheid ben ik weer voor enige tijd genezen van het openbaar vervoer.