Reacties

Rocco,

Helemaal raak. Het lijkt soms wel of het ambtelijk/communicatie apparaat onder zulke publieke & politieke druk bezwijkt. In plaats van daadkracht krijg je dan: stuurgroep, regiegroep, projectgroep. Consultatierondes. En alles in een angstkramp: geen fouten! Lekker elkaar bij het jasje of mantelpakje vasthouden: dan vallen we nooit om.

Alleen al het feit dat de minister er nog over nadenkt zegt genoeg. Alles was deze zomer al veel te laat. Het traditionele communicatiedenken wint het hier ook. "We zijn er nog niet uit. Gaat u gerust slapen." Dát is pas olie op het vuur.

Of neem het H372N451 verhaal. Zoals je weet is er een centrale redactiebeweging gaande in Den Haag: de samenvoeging van de departementale sites (ONS). Ik wéét gewoon dat daar genoeg mensen met expertise en gezond verstand hebben geadviseerd: noem dit beest bij de naam. MEXICAANSE GRIEP dus. En dus niet een of ander kenteken.

Klink ik zuur? Nee hoor, ik doe gewoon mijn werk in Den Haag, zowel voor Rijksportal als voor ONS. Maar neem van mij dat ik mij deze zomer behoorlijk heb ingespannen om jouw perspectief (en dat van mij en elke andere comprof) aan boord van dit debacle te krijgen. Gelukkig zijn er ook levende paarden om aan te sjorren ;-)

 

Rocco,
dank voor deze zeer heldere column.
Ik ben het meer dan met je eens!
groet
Ina

 

Hoogstwaarchijnlijk zijn er inderdaad acher de schermen zoveel gesprekken gevoerd dat er geen enkele ambtenaar het aandurft om 'mogelijk niet helemaal correcte' informatie aan de digitale wereld toe te vertrouwen. En dus krijgen de 'roepers' de ruimte om hun eigen angst en onzekerheid op andere over te brengen. Als dat maar niet met de H1N1 gaat gebeuren ....

 

Als ik minister Klink zou zijn zou ik tenminste mijn dossierkennis op orde hebben en in een programma als Pauw en Witteman helder en stellig antwoord geven op vragen. Juist hij moet als autoriteit duidelijk communiceren en zich niet achter politieke en vage bewoordingen verschuilen.

 

Ik denk dat het ook schort aan het vertrouwen dat mensen in het algemeen in de overheid hebben. Na hantering van de genoemde bezem moet de overheid ook daar aan gaan werken - een ambitieuze klus. Mensen geloven beweringen niet omdàt de overheid het zegt. Toen Balkenende indertijd opriep tot een stem vóór het Europese verdrag, schoot de steun voor het nee-kamp met 7 procent omhoog. Speelt hier het zelfde mechanisme?

 

Geachte heer Punselie, waarschijnlijk heeft u deze zomer niet de juiste mensen ontmoet, want wij van het griepteam hebben u niet gesproken over uw visie op de communicatie rondom de griep..

 

Dank Tanja voor je reactie. Ach, het is allemaal gewoon voorbij. Laten we hier geen agendadetails uitwisselen (eea liep via congres CommOnline/RIVM). Mijn reactie is wellicht ook niet erg sjiek, maar wel oprecht ;-) Succes in ieder geval met het vervolg.

 

Ik denk inderdaad dat het aan de kant van VWS en RIVM spannend was, omdat men geen fouten wilde maken en omdat er ook onduidelijkheid was over de inhoud waar men over moest communiceren, namelijk de grootte, het gevaar en de impact van de pandemie, de feiten en het beleid van VWS daarom heen. Bij een communicatie traject als dit, is de inschatting van de reacties van mensen en organisaties heel moeilijk, maar dat mag actie niet belemmeren. Transparantie en sneller reageren lijken mij aan de orde. Eerlijke voorlichting geven en erop vertrouwen, dat je de kans en media-aandacht krijgt om te reageren en bij te sturen wanneer er nieuwe feiten bekend zijn. Daarnaast denk ik dat er meer afgestemd moet worden op de consument van deze tijd. Dat is volgens mij de consument die de overheid met haar beleid wil stimuleren. Een consument die zoveel mogelijk zelfredzaam is, zelf nadenkt, zelf afwegingen wil maken en dus ook internet gebruikt voor zijn afwegingen.
De tijd dat de consument klakkeloos een advies van de overheid overneemt is echt voorbij. En dat geldt niet alleen voor de overheid. Om in de gezondheidszorg te blijven, ook (huis)artsen krijgen met een bewuste consument te maken die steeds vaker vragen stelt en op internet zoekt voordat hij zijn diagnose en medicijnen accepteert. De consument van nu wil dus bewust kiezen, en wil je dat kunnen, dan moet je informatie hebben over voors- en tegens van een te nemen besluit. En die informatie is naar mijn idee niet/ niet helder aangeboden. Het vertrouwen in de overheid zou denk ik groeien als zij meer hun afwegingen voor een besluit laten zien. Bij te veel of een gebrek aan informatie gaan mensen toch meer in hun emoties handelen. En als er levens op het spel staan, omdat er mensen die overleden zijn, dan is die emotie al gauw angst. Angst bij de consument, maar ook angst bij de overheid om het verkeerd te doen.