Reacties

Dag Jan-Jelle,

Ben het niet helemaal met je eens: en mea culpa van een bank verdient in dit tijdsgewricht wel waardering. Ook is de boodschap gebracht volgens de belangrijkste wetten van crisiscommunicatie: wel een spijtbetuiging, maar geen schuldbekentenis (want o wee als je een amerikaanse jurist aan de voordeur krijgt).

Maar tegelijkertijd is de verklaring van Deckers een duidelijk voorbeeld van mooi weer spelen achteraf; er zullen zeker mensen zijn die hem opportunisme verwijten en een slecht gevoel voor timing. Is de soep inmiddels niet wat afgekoeld?

Bovendien: het is ook een gemiste kans. Wat gaat Deckers zelf (branchebreed) doen en hoe zal Van Lanschot optreden naar aanleiding van deze constatering? Hij komt met wijze lessen, maar ik mis hoe deze bank zich anders gaat gedragen - en dat zou veel interessanter zijn.

Een half jaar geleden, toen de kredietcrisis nog veel actueler was dan nu, werd Bert Heemskerk van de Rabobank weggehoond vanwege zijn kritische stellingname ten opzichte van bijvoorbeeld de IJslandse banken en de subprime-arrangementen in de Verenigde Staten. Heemskerk zou ' in zijn eigen badwater piesen', of anders gezegd: hij zou de reputatie van de bankensector meer kwaad doen dan goed.

Ik moet zeggen: doe mij Heemskerk maar als het gaat om de score op lef. Deckers trekt nu alle aandacht, maar toch klinkt er een vleugje opportunisme van Van Lanschot in door.

 

@Paul, dat vind ik wel een erg negatieve beoordeling van wat Deckers wilde doen.

Natuurlijk (en daar geef ik je gelijk in) is het gemakkelijker om als kleine bank die relatief ongeschonden is dit te doen, en ik snap ook wel dat de aansprakelijkheidswetgeving ook in de gaten moet worden gehouden. Maar:
a) Deckers is wel degene die de 'omertà' verbreekt (zie NRC van vandaag en dat op zich is natuurlijk al iets
b) waarom wordt in de UK en de USA al wel door diverse grote banken een knieval gemaakt?
En wat Heemskerk betreft: die verborg zich toch ook achter een 'systeemfout'' waar het allemaal zover had kunnen komen? Ook niet zo dapper!
Gemiste kans? Deckers geeft nu juist wel voor de gehele sector een voorzet voor concrete actie!
Maar wat ik dus aankaart, de wurggreep van ééndimensionale op de financiele handel gerichte regelgeving ten aanzien van zaken opnebaar maken? Zou dat niet ook een van de redenen kunnen zijn waarom het zover heeft kunnen komen? Wat denk je daarvan?

 

Als de inbreker zich excuseert voor de stress die hij jouw gezin heeft aangedaan, met de mededeling dat hij jouw spullen vanzelfsprekend niet kan retourneren omdat hij die helaas nodig heeft om zijn eigen huiskamer op orde te brengen dan past geen vrolijkheid maar misselijkheid.

Maar bankiers zijn geen inbrekers. De afgelopen dagen is het me relatief helder geworden dat het ook maar sukkels zijn die in een vijandig universun van de ene naar de andere belofte lopen.

Hebzuchtig? Zeker, maar niet meer dan anderen. Schuldig? Dat suggereert competentie en controle en dat was aantoonbaar afnwezig.

De krant vandaag: denk ook aan accountants, kredietwaardigheidsbeoordeelaars, toezichthouders en aan de consument. Iedereen die twee jaar geleden stond te applaudiseren bij het 'free fight' van bloeddorstige titanen kan nu niet klagen dat ze met bloed bespat zijn.

 

@Jan-Jelle:

Zeker, het initiatief (en ook de wijze waarop) verdienen lof. De kern van mijn punt is echter, dat het niet kan blijven bij woorden alleen. Als het gaat om reputatie, wordt communicatie in de meeste gevallen overschat - en gedrag wordt onderschat. Ik ben vooral benieuwd of en zoja Van Lanschot en andere banken

Ik blijf toch redelijk positief over de Rabobank én de rol die Heemskerk heeft vervuld; hij heeft (en zijn voorganger Wijffels al eerder) de systeemcrisis aan de kaak gesteld. Wat dat betreft is er weinig nieuws, maar gedurende de laatste acht maanden heeft de voormalige boerenleenbank zich behoorlijk ingetogen weten te gedragen (en bewijs boven belofte gesteld) en dat heeft reputatietechnisch geen kwaad gedaan.

Naar mijn idee is het stellen van de schuldvraag minder interessant dan het duiden van de oorzaken (en de daaruit volgende maatregelen om nieuwe problemen het hoofd te bieden). Want in de financiële sector ligt een prachtkans: hoe krijgt bankieren anno (of liever nog: vanaf) 2009 vorm? Gaat het om duurzaamheid (zie ASN en Triodos en Rabo) of om prijs/waarde/service (zie DSB) of om klantrelaties (zie Theodoor Gilissen).

Het zou knap en dapper zijn als de relatief gesloten bankensector op een positieve manier de maatschappelijke dialoog weet aan te gaan. In zowel regelgevingsaspecten als vanuit moreel/ethisch perspectief bezien ligt er immers een goede gelegenheid voor banken en andere financiële dienstverleners om zichzelf opnieuw uit te vinden. Kortom: terug naar het bankieren zoals bankieren bedoeld is.

 

@Paui: ha nu hebben we elkaar gevonden! Natuurlijk moet de bankensector de dialoog aangaan. Maar de grote barriere om dat te doen is volgens mij de door mij aangehaalde ééndimensionaal opgestelde regelgeving, waardoor eigenlijk elke communicatie langs drie juristen en een compliance officer moet voor een check, om vervolgens toch maar gesmoord te worden. En ja: ga aan de gang met de analyse over wat er is gebeurd (niet zozeer de schuldvraag) en over hoe het zover heeft kunnen komen. De zes lessen van Deckers zijn daar een goede voorzet voor.
@John: ja, controle heeft feitelijk gefaald op allerlei fronten, maar hoe heeft de collectiviteit dat zo lang kunnen laten gaan? Ook de positie van de Nederlandse Bank als toezichthouder is wat dat betreft op zijn minst interessant: is het niet de taak van de DNB om daar de spil in te zijn, en waarom is deze organisatie in het hele spel dat nu gespeeld wordt zo afwezig?