Reacties

Sorry hoor, ik zie heus wel wat je goed vindt aan deze campagne, en ook waarom. En dat alle beetjes helpen, staat als een paal boven water...
Maar ik heb echt met samengeknepen tenen van plaatsvervangende schaamte zitten kijken naar die commercial. Ik kan echt het gevoel niet onderdrukken dat Unilever, van Becel tot Dove, van afslankmiddelen tot margarine, bezig is de grenzen van het betamelijke op te zoeken. Hun belangrijkste marketingtool lijkt het exploiteren van (al dan niet maatschappelijk) schuldgevoel te zijn. Als je er zo naar kijkt, is het afgrijselijk.
Een voedingsmiddelenfabrikant hoort voedingsmiddelen te produceren. Liefst zo, dat je er als consument vanuit mag gaan, dat die middelen in de basis niet ongezond voor je zijn. Niet door de grenzen van gezondheidsclaims op te zoeken, niet door 'authenticiteit' te prediken van 'zelfvertrouwen uit een flesje' voor vrouwen die graag wat lekkerder in hun vel zitten en ondertussen te appelleren aan hun mogelijk negatieve zelfbeeld, en al zeker niet door uiterst dubieus armoede te exploiteren (en dan en passant ook nog op het schuldgevoel van de consument te rekenen). Gewoon goede, verantwoorde, producten maken en het daar bij houden. Dat lijkt me maatschappelijk verantwoord genoeg.

 

@Jos: Het feit dat jij het benoemen van een hulpvraag als appèl aan je schuldgevoel ziet zegt misschien ook wat over jou?

 

@Emilie: huhh...?
Ik wijs er alleen op, dat, om jouw formulering te gebruiken, "het benoemen van de hulpvraag" over nota bene het wereldvoedselprobleem mij nou niet de primaire taak lijkt van een voedingsmiddelenfabrikant, en dat er zeker vraagtekens geplaatst zouden mogen worden bij de integriteit daarvan.
En ik constateer inderdaad dat het appelleren "aan je schuldgevoel" een veelvoorkomend (en ook bij Unilever suksesvol) onderdeel is van marketingstrategieen. Ik vind dat inderdaad 'dubieus', en al heel gauw ruiken naar exploiteren. Misschien zegt jou dat wat over mij, dat kan. Dat mag.
Ik zit hier toch niet de armoede te ontkennen of zo? Ik zit me hier te schamen voor het mechanisme dat de consument door de aanschaf van voedingsmiddelen een indirecte donatie tegen de honger doet. Het doel heiligt de middelen, en alle beetjes helpen, zoals ik in het begin van mijn 1e reactie al zei. Maar helemaal 'zuiver' vind ik dit niet, nee.
Als Unilever iets goeds wil doen met het geld dat ze over hebben, laten ze dan in stilte doneren en er niet over lullen, verder. Maar nee, hun 'liefdadigheid' is bewust onderdeel gemaakt van hun communicatiestrategie, die ze niet hebben om aan liefdadigheid te doen, maar om zoveel mogelijk consumenten hun producten te laten kopen. Of dat nou met zegeltjes, give-aways of "aflaten" is...

 

Nog even over die actiezegels. Ik ben naar de supermarkt getogen in volle bereidheid om Blueband margarine aan te schaffen (hierbij ook meteen refererend aan het opiniestuk van David Brinks d.d. 6 juli => reclame? ja, ik trap er ook zelf in. Met overgave.) En wat schetst de verbazing? Na lang speuren blijkt alleen de vloeibare bak en braad zo'n prachtig WFP-zegel te dragen. Ik wil geen vloeibare bak en braad. En zeker geen twee flessen. Ik heb dat kuipje margarine toch maar aangeschaft. Beloofd is beloofd. Maar ik ben wel blij dat de steun van Unilever niet puur afhankeljk is van dergelijke acties...