12 februari 2010, 17:07   Kalle Siebring

Alle ogen op Vancouver - een stad in spanning

Today is the big day. Na ruim tien jaar voorbereiden steekt vanavond een Canadese ster (Wayne Gretzky?) de Olympische vlam aan in het overdekte BC Place stadion. Vancouver lijkt klaar voor wellicht het belangrijkste evenement uit de geschiedenis van de stad. Waar je ook komt, de Olympische ringen, de banners met 'Go Canada Go' en de rode maple leafs zijn niet te missen.

Oké, er was afgelopen woensdag protest tegen de organisatie; Een groep bewoners vroeg zich hardop af of, indien de opbrengsten van de Spelen tegenvallen, hun kleinkinderen de rekening moeten betalen. En ja, ook niet alle taxichauffeurs zijn niet al te positief; De Spelen hebben gezorgd voor extra metrolijnen en voor tijdelijke taxi’s op de straten. Het aantal extra bezoekers aan de stad kan tot nog toe niet opwegen tegen deze extra concurrentie voor de allervriendelijkste chauffeurs.

Gekte rond de Olympische vlam
Maar over het algemeen zijn de inwoners zeer enthousiast. Neem de Olympic Torch Relay, ofwel de fakkeltocht. Sinds 30 oktober afgelopen jaar wordt het Olympische Vuur door het hele land gedragen. 12.000 fakkeldragers, die in totaal 45.000 kilometer lopend, skiënd, snowboardend of - zoals een freestyle skiër deed - liftend op (!) een skilift afbrengen. Een machtige operatie, waarvoor van de hoofdsponsor alleen al gedurende 106 dagen 55 mensen fulltime aan werken.

Tussen de vele ‘everyday Canadians’ lopen ook regelmatig echte sterren met de fakkel. De grote ster van donderdag was basketballer Steve Nash, opgegroeid in Vancouver en tweemaal gekozen tot beste speler van de Amerikaanse profcompetitie NBA. Maar bovenal een hele aardige, rustige man die veel teruggeeft aan de lokale jeugd. Nash als de belichaming van de Olympische gedachte.

Als zo’n ster verschijnt, is de fakkeltocht nog het beste te vergelijken met een rit in de Tour de France. Vanaf een uur tot de komst van Nash komen de mensen aanlopen, allen getooid met vlaggetjes en Canada-outfits (zelfs meegebrachte honden ontkomen hier niet aan). En wie nog geen vlaggetje heeft ontvangt er wel een van de sponsoren, die ze vanuit de over-the-top sponsorwagens gretig uitdelen. Alles voor een goed camerashot.

Een held als Nash laat zelfs de harten van de journalisten sneller kloppen. Aan ons de taak om de fakkeltocht nog enigszins geordend te laten verlopen, vandaar dat de keuze is gemaakt om aan de media niet te melden hoe laat en waar Nash loopt.  Uiteindelijk had alleen één Canadees TV-station lucht gekregen van de locatie.

Als Nash dan uiteindelijk uit de bus met fakkeldragers stapt, wordt het publiek gek. “Steve we love you!” en “Go Steve go” wordt door de uitzinnige menigte in koor geroepen. De verslaggeefster weet met moeite een vraag aan Nash te stellen: “Steve, how special is this for you”. Very special, je ziet hem genieten.

Nog geen 5 minuten later is het hele spektakel voorbij en brengen we Nash naar een school. Ook daar weer een enorme menigte. Binnengekomen houdt hij bij een provisorisch ingerichte open haard in de bibliotheek interviews met geselecteerde media. Na een uurtje baant hij zich een weg door de uitzinnige schoolkinderen, typen de journalisten snel hun verhaal en is het allemaal voorbij.

Voorbij, terwijl het echte werk nog moet beginnen. Als dit de voorbode is van de excitement die de komende dagen in de stad gaat ontstaan, dan zit het wel goed. Doemscenario: Canada wint geen Olympisch hockeygoud. Dan is alles voor niets geweest.

(1 reactie)

olympische spelen, vancouver

De communicatiepiste te Vancouver van binnenuit

Weeklogger Kalle Siebring werkt bij Hill & Knowlton, het communicatieadviesbureau van VANOC, het organisatiecomité van de Olympische Spelen van Vancouver 2010. Daarom is hij met een collega van 10 tot 27 februari in Vancouver. Een verslag van achter de schermen over de communicatie rond dit grootse winterevenement.