27 oktober 2009, 18:33   Anne Kluivers en José van Gelder

Een dag om nooit te vergeten

Naast de workshops, waar we later meer over zullen vertellen, bezoeken we ook een van onze projecten, te weten het rijsproject van de organisatie Apima in het dorpje Mahafanalo. Dit dorpje ligt zo’n 30 kilometer van Antsirabe, de 2e grote stad van Madagaskar. Lees hoe één simpele machine een groot verschil kan maken!

Het dorp ligt bijzonder afgelegen, bovenaan een berg en de laatste 10 kilometer zijn dan ook weer onverharde weg. Dat betekent hier letterlijk blauwe plekken, want de weg zit vol kuilen, stenen, bulten en we hobbelen letterlijk door de auto, stoten regelmatig tegen het raam, de deur of het dak. Maar het is zeer de moeite waard, want niet alleen is het uitzicht op een aantal plekken onderweg echt adembenemend, maar vooral de ontvangst die ons boven op de berg te wachten staat, is onvergetelijk.

Het hele dorp is uitgelopen om ons welkom te heten met zang, dans, en danktoespraken. De bijzondere instrumenten blijken hier het communicatiemiddel bij uitstek. Muziek als universele taal. We weten niet wat ons overkomt. We willen de dorpelingen in onze toespraak dan ook bedanken voor deze geweldige ontvangst, maar zijn gewoon sprakeloos, sterker nog, ook wel wat geëmotioneerd. De dorpelingen laten ons vol trots de rijstpelmachine zien die zij met fondsen van Agriterra hebben aangeschaft en waar prompt een V-snaar afloopt. De demonstratie wordt even uitgesteld. We worden naar een andere plek gebracht om gezamenlijk zoete aardappels en een mager kippetje te eten, terwijl de dorpstechneut de machine repareert. De mensen leggen uit dat niet alleen het dorp, maar ook mensen uit de omliggende dorpjes profiteren van de machine. Als we hem eindelijk in werking zien (door een dikke rookwolk en met handen over de oren vanwege het kabaal) begrijpen we de enorme vooruitgang. Bovenin de machine wordt een grote mand rijst gegooid en aan de onderzijde komt aan de ene zijde schone (gepelde) rijst tevoorschijn en aan de andere zijde worden de pelletjes opgevangen. Twee vliegen in een klap, want de pelletjes worden als veevoer en meststof gebruikt en de schone rijst scheelt echt heel veel handwerk. Een enorme tijdwinst voor de mensen. De dorpelingen betalen een klein bedrag om de machine te mogen gebruiken. Hiervan wordt het onderhoud betaald en er blijft nog wat geld over om binnen de groep te sparen. De gepelde rijst levert bovendien beduidend meer geld op dan de ongepelde rijst. Het dorp is dan ook razend enthousiast over de machine en we horen van verschillende kanten dat ook andere rijstboeren graag over zo’n apparaat zouden beschikken.

Verschillende dorpsbewoners willen dicht bij ons staan en ons uitgebreid bekijken, want ze hebben nog nooit een buitenlander in hun dorp gezien. Enkelen hebben in het nabij gelegen stadje wel eens een verdwaalde toerist gezien, maar er is nog nooit iemand hun berg op gekomen.

Als we uiteindelijk vertrekken na een zeer geslaagde middag, krijgen we ook nog allemaal een cadeautje mee, variërend van een zak aardappelen tot mooie handgeborduurde kleedjes. Ondanks dat de mensen zelf weinig tot niets bezitten, willen ze ons graag iets van zichzelf meegeven. We proberen regelmatig duidelijk te maken dat juist wij degenen zijn die ons vereerd voelen dit allemaal te mogen zien en meemaken.

Nog steeds diep onder de indruk van de hartelijkheid van de dorpsbewoners en het effect van de machine op hun leven, stappen we weer de auto in om terug te hobbelen naar de verharde weg richting Antsirabe. We zoeken een internetcafé om ook nu weer onze belevenissen met jullie te kunnen delen, maar de verbinding blijkt, niet voor het eerst, zo slecht dat we na een uur de hoop opgeven en een Malagassisch biertje gaan pakken in het cafeetje ernaast. Zo gauw ze hier de muziek aanzetten, valt ineens de stroom uit en zitten we in het pikkedonker. Iets wat ons niet voor de eerste keer overkomt. Soms is het binnen vijf minuten verholpen, soms duurt het uren. Deze keer duurt het tamelijk lang, daarom krijgen we een kandelaar op ons tafeltje. Bij dit romantische kaarslicht, praten we nog lang na over deze mooie dag, die wij in ieder geval niet zullen vergeten!

armoede, boeren, landbouw, ontwikkelingssamenwerking, platteland, rijst

Storytelling in Madagaskar

Anne Kluivers en José van Gelder van Agriterra zitten van 18 tot en met 31 oktober in Madagaskar, waar ze workshops in story telling/story writing organiseren voor de boeren. Dit weeklog gaat over hun belevenissen daar.