28 oktober 2009, 16:27   Anne Kluivers en José van Gelder

Geduld is een schone zaak

We hadden er wel enigszins op gerekend, maar toch blijkt communiceren met het thuisfront nog moeilijker dan gedacht. Zo werkt slechts van een van ons de mobiele telefoon, en dan ook alleen nog rond de grotere plaatsen. Verder is er weliswaar internet, maar het blijft iedere avond afwachten of het ook werkt, want storingen zijn aan de orde van de dag. De ene avond gaat het redelijk snel, als je op verzenden drukt, duurt het zo’n 10 minuten voor de mail daadwerkelijk weg is, de andere avond kun je zeker de marathon gaan lopen tussen de verschillende opdrachten door. Ook gebeurt het dat halverwege gewoon de stroom uitvalt en alles waar je mee bezig bent geweest, weg is. Je geduld wordt hier behoorlijk op de proef gesteld!

Mobiele telefoontjes zien we overal, zelfs op het platteland zie je soms mensen met een mobieltje, alhoewel er daar op de meeste plekken totaal geen verbinding is (of hebben wij iets gemist?). Over het gebruik van een mobieltje bestaan hier geen ongeschreven regels, als deze afgaat, wordt’ ie gewoon opgepakt, zoals tijdens het eten, midden in een gesprek, en zelfs onder het vertalen! Ook gaan ze midden in bijeenkomsten met een luide ringtoon af, niemand overweegt ook maar een moment om zijn of haar mobiel op de trilstand te zetten. Het lijkt alleen ons op te vallen, hier vindt niemand dat een probleem.

Onze tolk is onontbeerlijk, want anders is communiceren onmogelijk. In de grote steden red je je nog met Frans, maar zodra je de stad verlaat, spreken de mensen alleen nog Malagassisch, een onverstaanbare taal. Inmiddels hebben we wel een paar woorden geleerd en soms gooien we er zo’n woord uit, wat mensen erg leuk vinden. Ze beginnen dan direct terug te praten, leuk, maar dan hebben we natuurlijk wel weer de tolk nodig. Een woord dat we inmiddels kunnen dromen is ‘vazaha’ wat ‘ buitenlander’ betekent. Vooral kinderen roepen dit als ze ons zien, niet als scheldwoord, maar om anderen op onze aanwezigheid te attenderen.

Verder vindt verkoop hier op de meest aparte plekken plaats, bijna alleen op straat. Enkelen hebben een kraampje op straat, maar veel mensen lopen gewoon rond met hun waar en proberen dit aan iedereen te slijten. Zo stonden we bij het benzinestation te tanken, en hing er ineens een levende kip voor ons raampje. Of Anne deze wilde kopen? Moeilijke beslissing… maar nee, toch maar niet.
Ook is het wonderlijk te zien dat mensen met dezelfde soort koopwaar bij elkaar gaan staan. Zo zijn er rijen kraampjes met pannen, een dorpje verder zien we rijen kraampjes jonge plantjes, weer een eind verder alleen maar slippers en ga zo maar door. Zowel voor de concurrentie als voor de consument niet echt een handige opzet.

De Malagassische computers kennen een heel ander toetsenbord dan de Europese. Hoewel de letters wel hetzelfde zijn, zitten deze op heel andere plekken dan wij gewend zijn. Blind typen is er niet meer bij, dan druk je steeds op de verkeerde toetsen en krijg je wel een heel bijzondere tekst, maar totaal onleesbaar. Terug naar het tweevingersysteem dus, ook hierbij is geduld een schone zaak.

boeren, communicatiemiddelen, interculturele communicatie, landbouw, madagaskar, marketing, ontwikkelingssamenwerking

Storytelling in Madagaskar

Anne Kluivers en José van Gelder van Agriterra zitten van 18 tot en met 31 oktober in Madagaskar, waar ze workshops in story telling/story writing organiseren voor de boeren. Dit weeklog gaat over hun belevenissen daar.