26 oktober 2009, 17:45   Anne Kluivers en José van Gelder

Leren communiceren op Madagaskar

Sinds zondag 18 oktober zijn wij, José van Gelder en Anne Kluivers van de communicatieafdeling van Agriterra, in Madagaskar voor een werk­bezoek aan de boerenorganisatie Fekritama. Tijdens onze rondreis van twee weken bezoeken we projecten en geven we drie workshops in het vertellen en schrijven van ‘levensverhalen’.

In ontwikkelingslanden wonen en werken veel mensen op het platteland. Zij spelen een sleutelrol in de oplossing van het honger- en armoedeprobleem. Agriterra werkt vanuit de over­tuiging dat zij hun ontwikkeling zelf ter hand kunnen nemen door zich te organiseren. Sterke landbouw­organisaties zijn onmisbaar voor de bevordering van democratie, voor een betere inkomensverdeling en voor de economische ontwikkeling van een land.

Madagaskar is het op drie na grootste eiland ter wereld en ligt ten oosten van het vasteland van Afrika. Het is ongeveer zo groot als Frankrijk en België samen. Volgens het Ontwikkelingsprogramma van de Verenigde Naties leeft in Madagaskar ruim 70% van de bevolking onder de armoedegrens.

Ons werkbezoek heeft als doel de direct betrokkenen bij de projecten in Madagaskar te ondersteunen bij het maken van verhalen. Deze dienen deels als rapportage en deels om de eigen Nederlandse achterban (de Nederlandse boeren en boerinnen) een beeld te geven van hun collega’s op Madagaskar. Dit is nog een hele uitdaging, omdat de lokale bevolking veelal analfabeet is en geen Frans maar Malagassisch spreekt.

De eerste workshop die we met hulp van onze tolk houden, vindt plaats in het zuidoosten van het eiland. Dat is 800 km van de hoofdstad waar we onze reis beginnen, op Malagasissche wegen is dat geen pretje. Op onze route naar het plaatsje Farafangana is geen 100 meter recht, ook zijn er veel kuilen in de weg en we moeten geregeld afremmen voor de mensen, overstekende kippen en karren die getrokken worden door zebu’s (Afrikaanse magere runderen). De weg wordt weinig gebruikt door auto’s, zelfs zo weinig dat iedereen die wij passeren, stopt om naar de auto te kijken. Daarentegen wordt de weg wel veel gebruikt door de lokale bevolking die op blote voeten kilometers loopt bijvoorbeeld naar de markt, naar het rijstveldje of naar hun hutje. 

We merken dat de claxon hier dan ook heel andere functies heeft dan in Nederland. Bijvoorbeeld om in één van de vele bochten te waarschuwen dat je er aan komt, of om voetgangers en fietsers van de weg te jagen. Daarnaast om te bedanken dat je hebt mogen passeren. De weg is gigantisch vol met scherpe bochten en erg glooiend. Apart is dat zo’n beetje om de 20 bochten er een bord staat dat aangeeft dat er scherpe bochten volgen. Ze zijn alleen niet erg consequent in het waarschuwingsbord dat ze hiervoor gebruiken. Soms is dat een bord met een uitroepteken, soms een bord dat aangeeft dat je maar 20 km mag rijden en soms een bord met daarop een haakse bocht. 

De mensen hier zijn ondanks de vele tegenslagen en de armoede waarin zij leven bijzonder gastvrij en vrolijk. De mensen die wij op het platteland ontmoeten, zijn vereerd met buitenlands bezoek en aarzelen om niet alleen hun verhalen maar ook hun voedsel met ons te delen.

Veloma! (tot ziens)

boeren, landbouw, madagaskar, ontwikkelingssamenwerking, training

Storytelling in Madagaskar

Anne Kluivers en José van Gelder van Agriterra zitten van 18 tot en met 31 oktober in Madagaskar, waar ze workshops in story telling/story writing organiseren voor de boeren. Dit weeklog gaat over hun belevenissen daar.