23 februari 2010, 5:31   Kalle Siebring

Slechtste Spelen ooit? Ach, het zijn de Britten maar…

In mijn vorige bericht schreef ik over de beschuldiging van Britse journalisten dat de Olympische Spelen van Vancouver de slechtste spelen ooit zijn. Deze uitspraak komt hard aan in Canada. Het lijkt de mensen te raken. De afgelopen dagen spraken we hierover in Whistler met diverse journalisten, collega’s en communicatiemedewerkers van het organisatiecomité VANOC. Het plaatst de beschuldiging in een ander perspectief.

De bron van de uitspraak ‘worst Games ever’ is Lawrence Donegan, sportverslaggever van de Britse krant The Guardian. Een journalist die bekend staat als iemand met een meer dan kritische blik; Van zijn laatste 30 artikelen over de Olympische beweging hebben er 27 een ronduit negatieve headline en insteek. Dezelfde Donegan roept via Twitter iedere paar uur op of er mensen bij de Olympische Spelen zijn met transportproblemen. Tja, als je lang genoeg zoekt, vind je vast wel een klager en dus inspiratie voor een negatief verhaal.

Donegan is een Brit. Een relevant gegeven? Ja. Op het moment van zijn uitspraak was het sinds 1980 niet meer voorgekomen dat een Brit op een individueel nummer van de Winterspelen een gouden medaille haalde. Het ontbreken van sportief succes heeft in mijn ogen impact op de toon van de verslaglegging, bewust of onbewust. Het verleden onderbouwt deze stelling. Tijdens Athene 2004 startten Britse media een ‘campagne’ om de Britse sporters naar huis te halen. Strekking: “de resultaten vielen na een week tegen, dus waarom zijn we daar nog?” Ook hadden ze geen goed woord meer over voor de organisatie. Dat de resultaten van de Britten in de tweede week wel de doelstellingen behaalden, werd door de journalisten voor het gemak vergeten.

Omgekeerd zorgen goede prestaties voor een positieve stemming, ook bij journalisten. Canadese media zijn pas sinds het goud van freestyle skiër Alex Bilodeau écht warm gelopen voor de Spelen. Journalisten schrijven vol lof over de prestaties van de lokale helden en het succes van de Spelen. Over de ontbrekende sneeuw op Cypress Mountain wordt plots nauwelijks nog gerept. En wie schrijft er in Nederland na de gouden medailles van Kramer, Tuitert en Wüst nog over het uitvallen van de Zamboni (correctie: Olympia) ijsmachines?

Een ander punt dat meespeelt is het feit dat de Britten in 2012 aan de beurt zijn om de Spelen te organiseren. Daarmee ligt VANOC bijna automatisch onder het vergrootglas van de Britten. (Overigens ontkomt ook LOCOG, het organisatiecomité van London 2012, niet aan de kritische pen van Donegan en zijn Britse collega’s.)

Wat mij bijblijft van Vancouver is het enorme enthousiasme van de fans. De straten zijn dag in dag uit zo gevuld dat het net lijkt alsof het iedere dag Canada Day is. De kaartjes voor alle (!) evenementen zijn al tijden uitverkocht en ook aan de bekende red mittens (de rode wanten met maple leaf en Olympische ringen) is al tijden niet meer te komen – tenzij je Oprah heet.

Dus zijn de Spelen van Vancouver echt de slechtste Spelen ooit? In Turijn was het vrijwel altijd mogelijk om op dezelfde dag nog kaartjes voor sportevenementen te krijgen. Atlanta had te kampen met een bom, transportproblemen, slecht opgeleide vrijwilligers en computeruitval op grote schaal.  En in München werden 11 Israëlische sporters vermoord. Zoals Olympisch historicus David Wallechinsky tegen het Canadese CBC over ‘Vancouver 2010’ zegt: ““Looking at it from a historical perspective the one thing that will be part of the Games will be the death of the athlete. The rest of it is minor issues.”

Ik sluit me daarbij aan. Of heb ik het mis?

olympische spelen, vancouver

De communicatiepiste te Vancouver van binnenuit

Weeklogger Kalle Siebring werkt bij Hill & Knowlton, het communicatieadviesbureau van VANOC, het organisatiecomité van de Olympische Spelen van Vancouver 2010. Daarom is hij met een collega van 10 tot 27 februari in Vancouver. Een verslag van achter de schermen over de communicatie rond dit grootse winterevenement.