Reacties

Het is heel kortzichtig - van wie dan ook - om te (ver)oordelen op basis van incidenten. Feit is dat zowel in de PR/communicatie als in de journalistiek vertegenwoordigers van allerlei niveau rondlopen.

Ik ben zelf een journalist die de switch heeft gemaakt naar de PR/communicatie, en nog altijd van tijd tot tijd opereert als journalist. In de managementfuncties die ik heb vervuld in de communicatie en PR, heb ik collega`s altijd aangemoedigd om journalistieke ervaring op te (blijven) doen. Niet alleen worden ze er betere schrijvers door, maar wat zeer belangrijk is, ze leren anders denken. De opleidingen leren namelijk te beperkt denken. Vanuit de zender, maar te weinig vanuit de ontvanger. Maar wat nog veel belangrijker is, de opleidingen leren je niet denken vanuit de 'andere' intermediair.

Zowel de PR-functionaris als de journalist vervullen een functie als intermediair. Dat mag genoegzaam aan wel bekend zijn. Fout! Veel PR-mensen vullen hun functie in vanuit de gedachte dat zij en zij alleen er toe doen. Een journalist, of voormalig journalist, heeft veel beter op het netvlies waar hij ultimo voor werkt: het publiek. De PR-mens is veelal te gefocust op de boodschap van de opdrachtgever en te weinig bezig met het publiek.

Nog een ander punt, ken je medestander in de wereld der intermediairs. Als (voormalig) journalist ken je de vereisten van de journalistiek. Je houdt je veel meer bezig met de wensen van verslaggevers en fotografen, dan zonder die journalistieke bagage. En neem van me aan, journalisten hebben specifieke wensen., vaak niet eens zo eigenaardig, waar veel collega`s in het communicatievak geen rekening mee (willen) houden!

In mijn visie - hoe persoonlijk ook - zijn de beste PR/communicatiemensen diegene met ervaring in de journalistiek. Ze begeven zich vanuit hun opdrachtgever veel natuurlijker op het wens-veld van de journalistiek. Met die dubbele bagage zien, weten en (h)erkennen zij als 'PR-intermediair' de noden van het publiek, dat via de 'journalist-intermediair' wordt bediend.

Wellicht een wat te persoonlijk gekleurde reactie, maar ik denk dat de aard van de journalistiek zo wezensvreemd is aan die van PR, dat je je inderdaad kan afvragen of een overstap mogelijk is.

Als ik terugkijk op mijn eigen ervaringen, dan stel ik vast dat journalisten vanuit de aard van hun vak sceptisch en kritisch moeten zijn. Dat wil, zo is mij gebleken, ook nog wel eens in een - vriendelijk gezegd - achterdochtige houding resulteren: de dubbele agenda's en samenzweringstheorieën zijn nooit ver weg: niet in de buitenwereld, maar ook niet in de eigen organisatie. Mijn ervaring leert dat dit een moeilijk te verlaten houding is en een slechte basis voor een effectieve werkende afdeling PR/Communicatie.

Als een journalist bereid is te investeren in het loslaten van die berooepshouding én zich serieus willen verdiepen in het vak Commununicatie (wat ook niet al te vaak voorkomt: leve de zij-instromers ideeën van de nieuwe beroepsprofielen van Logeion!), dan is dat met combinatie met de andere vaardigheden die hij/zij al in huis heeft beslist geen verloren zaak. Maar de praktijk wil nog wel eens weerbarstiger zijn. En dan zwijgen we nog maar even over de bekende journalisten die vanwege hun mediarelaties (wat dat ook moge zijn) worden binnengehaald en direct de leiding krijgen over een afdeling van tientallen personen. bekendheid in de journalistiek lijkt automatisch leidinggevende capaciteiten in te houden. Over de drama's die zich daardoor hebben afgespeeld bij bijvoorbeeld Ministeries, kunnen waarschijnlijk boeken vol worden geschreven.

Onafhankelijk journalistiek is een bijzonder groot goed. Laten we de betere journalisten ajb behouden voor dát onontbeerlijke vak, of het nu op papier of digitaal wordt uitgevoerd. En willen ze de overstap maken, dan zullen zij zich een veel meer op bruggen slaande beroepshouding eigen moeten maken.

Maar misschien ben ik wel wat te somber door mijn eigen teleurstellende ervaringen op dit gebied.

Wim Krop - Profound Groep

Jacques, Wim, bedankt voor jullie reacties. Volgens mij stippen jullie allebei waardevolle punten aan.

Ik zou niet zo ver willen gaan als Jacques en stellen dat de beste PR/ communicatiemensen uiteindelijk die mensen zijn die journalistieke ervaring hebben. Wat me aanspreekt in je verhaal is het feit dat je veel waarde hecht aan een brede blik. Stop nooit met leren en over de grenzen heen kijken - althans, dat is mijn interpretatie er van.

Tegelijkertijd zie ik het ook weer niet zo somber in dat een journalist beter niet naar de PR zou kunnen overstappen. Hoewel er idd aardig wat voorbeelden zijn waarvan je je kunt afvragen hoe dat uiteindelijk heeft uitgepakt voor de organisatie (directie van ~) die de journalist heeft aangenomen.

De vraag is niet of journalisten pr-professional kunnen zijn, maar aan welke kwaliteiten moet een pr-professional voldoen?
Er zijn journalisten en journalisten. Het woord Journalist is een containerbegrip. Er zijn naar mijn mening journalisten die zich heel succesvol kunnen ontwikkelen tot communicatieprofessionals, maar er zijn er ook die dat nooit kunnen, omdat ze zich in eerste instantie als een onafhankelijke partij zien die vooral als taak hebben om de waakhond van de democratie te zijn. De laatste groep zal wel moeite hebben met die nieuwe rol.
Ik heb een bureau dat mediatraining en debattechniek geeft aan het bedrijfsleven en de politieke wereld en ik heb van trainers met journalistieke roots afscheid moeten nemen omdat ze zich niet of nauwelijks konden verplaatsen in de imago-belangen van onze klanten. Vooral bij crisissituaties, wanneer de belangen van client en journalist vaak haaks op elkaar staan, kan je dat als client wel eens behoorlijk opbreken.
Maar eerlijk is eerlijk: er bleken er ook te zijn die de switch probleemloos wel konden maken.